458 
Gaat bij de oiitinoeliiig het eleclfon niet door den ring heen, dan 
is ten slotte weer co = 0, i[5 = 0; de ring heeft dan weer de hoek- 
snelheid »>„ en het electron de snelheid Dit is ook het geval als 
liet deeltje eerst in positieve en vervolgens in negatieve richting 
door den ring gegaan is. 
Is het echter slechts eenmaal, en wel in positieve richting, dooi- 
den ring gegaan, zoodat to de eind waarde djr heeft, dan heeft blijkens 
(12) en (13) het electron een arbeidsvermogen 
ake k^ e' 
c “ ^ 2 c’ Q 
verloren. Uit (9) kan men afleiden dat de ring evenveel heeft ge- 
wonnen. Trouwens, nit (9) en (13) volgt dat 
^ ?n r’ “b è Q 
gedurende de beweging constant blijft. 
Is = 0, dan is de bij een ,, effectieve” ontmoeting overgedragen 
energie 
a’ k' 
(14) 
Dit is in overeenstemming met de uitkomst van Whittaker. Hij 
heeft zich bij de afleiding daarvan be|iaald tot een beweging van 
het electron langs de as van den ring, maar blijkens het bovenstaande 
kan men de theorie gemakkelijk generaliseeren. Het blijkt echter 
tevens, dat, wanneer bij een effectieve ontmoeting altijd het energie- 
bedrag (14) zal woi'den overgedragen, vóór de ontmoeting de mag- 
netische ring op een of andere wijze bevrijd moet zijn van de wenteling* 
die hij bij vroegere voorvallen kan hebben gekregen. 
^ 7. Om, in het geval = 0, ,,voor goed” door den ring te 
kunnen gaan, moet het electron minstens de energie (14) hebben. 
Heeft het die niet, dan kan het in geen geval verder komen dan 
een punt waar 
4: ~ cv. , . 
i m , <o = V 7 n Q . . . . (15) 
ake 
is. Gaat het langs de as, dan wordt zoodanig punt werkelijk bereikt ; 
daarna keert het electron langs de as terug. Minder eenvoudig is 
de zaak als de beweging niet jiust langs de as [vlaats heeft. De 
meetkundige plaats van de punten die aan (15) voldoen, is een 
oppervlak dat R tot rand heeft en wel, als vrij groot is, zoo 
iels als een ruime aaii den positieven kant liggende zak met den 
cirkel R lol opening. Een electi'on dat in dien zak vliegt kan hem 
