460 
heeft gekregen, men het model dat daartoe geleid heeft, kan laten 
vallen. De vinding van Whittaker verdient dan ook m. i. vooral 
de aandacht omdat er de mogelijkheid nit blijkt, een crilerinm aan 
te geven, waarmede wordt uitgemaakt of een ontmoeting effectief 
zal zijn of niet, wat scherp van elkaar te onderscheiden moet zijn. 
Aan het alternatief van al of niet door een ring heengaan, kan 
inderdaad, zooals dit voorbeeld doet zien, een zeer verschillende 
afloop der ontmoeting beantwoorden. 
§ 9. Generalisatie van het model. Stel dat in het atoom een voor- 
geschreven gesloten baa)i s bestaat, waarin een ,, magnetische stroom” 
i met de energie ^ L? kan rondloopen. De diffei-entiaalvergelijking 
daarvoor is 
di r 
L—= ( hi ds, 
dt J 
dus, als een electron zich in de nabijheid beweegt. 
L 
di 
dt 
e do) 
4:JtC dt 
wat in plaats van (8) komt, terwijl (11) blijft gelden. De energie die 
bij een effectieve ontmoeting (aanvankelijk i = 0) wordt overgedragen, 
bedraagt nu 
2c*L ■ 
(16) 
Door den kring 6' te schakelen met een kring ,s^ waarin een 
electrische stroom i' bestaan kan (geen weerstand, energie ^ L' i'^) 
krijgt men een ,, vibrator” ^) ; men heeft nl. 
1 di' 1 . 
dt G ’ dt c 
Het trillingsgetal is 
_ 1 
. 2jrcl^Ai' 
Gaat nu een electron eenmaal door deri kring heen, in een tijds- 
verloop dat kort is in vergelijking met den trillingstijd van den 
vibrator, dan krijgt deze de energie (16), die vervolgens wordt uit- 
gestraald, en waarvan het bedrag juist hv is, als 
IS. 
1) Vgl. Whittaker, l.c. § 5, p. 139. 
