Natuurkunde. — H. Kamerlingh Onnes eii W. Tüyn. „Verdere 
proeveii met vloeibaar helium. Q. Over deu electrOchen weer- 
stand van zuivere metalen, enz. X. Metingen betrejj-ende den 
electriscken weerstand van thallium in het temperatuurgebied 
van vloeibaar helium.'’ (Mededeeling N“. 160« uil het Natuur- 
kundig Laboratorium te Leiden). 
§ 1. Doel van het onderzoek. Methode van vervaardiging der 
weerstanden. De plaats van (hallium, tussclien de supra- geleidende 
metalen kwikzilver en lood, in het periodiek systeem der elementen, 
maakte het waarschijnlijk, dat dit metaal bij heliumtemperaturen 
supra-geleidend zou worden. 
Ter beschikking stond slechts thallium in stangen van Kahj.baum '). 
Hiervan werden door den instrumentmaker bij het Nat. Lab. den Heer 
P. J. V. D. Baan, draden gespoten ter dikte van 0,2 en 0,5 m.m.; zij 
kwjamen blank te voorschijn, maar liepen snel aan en werden grauw 
van kleur. Op eenige c.m. afstand van de uiteinden van iederen 
draad werd aan dezen met een klein gasvlammetje een tweede, 
korte draad gesmolten ; hierbij beschutte gesmolten kaarsvet het 
thallium voor oxydatie. De draad werd dan bifilair gewonden op 
een porceleinen buisje met ingebakken, dubbelen schroefdraad (de 
buisjes waren vervaardigd door de Königliche Porzellan-Manufaktur 
te Berlijn en worden ook reeds genoemd in Comm. N“. 1520 ^ 2) 
en vervolgens werden de vier thallium-uiteitiden gesoldeerd ieder 
aan een koperdraad, te voren aan het buisje aangebracht. De zoo 
vervaardigde weerstand werd door den chef-glasblazer bij het Nat. Lab. 
den Heer O. Kesseering, ingesloten in een glazen buisje op de volgende 
wijze. De uiteinden, waardoor de koperdraden naar builen staken, 
werden verplatineerd, verkoperd, van ko|)ereti dopjes voorzien en 
dichtgesoldeerd (zie ook Comm. N°. ISSc/, pag. 60). Ter verwijde- 
ring der oxydelaag op den draad werd de weerstand door middel 
van de opening aan het andere einde der glazen buis gespoeld en 
') Volgens schrijven der firma bevatte dit thallium het gewone loodgehalte; over 
andere verontreinigingen werd niets gemeld. Volgens hetzelfde schrijven voerde de 
firma geen , extra” zuiver product. M. Levin geeft aan (Z.S. f. An. Ghem. 45 
(1905), p. 31), dat het thallium van Kahlbaum 99,917o Tl bevat, N. Kubnakow, 
S. Zemczuzny en V. Tararin (Z S. f. An. Chem. 83 (1913), p. 200), geven alleen 
op, zuiver Tl van Kahlbaüm te hebben gebruikt. 
31 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXXI. A®. 1922. 
