510 
bedroeg, het Ca verlies in de faeces ongeveer J Vs maal grooter was 
dan in de voorperiode. 
De calciiimafgifte via de nieren was gedurende de ballastperioden 
bij de eerste proef hooger dan in de voor- en naperiode; in de 
tweede proef was er geleidelijk afneming van het calcium in de 
urine. Ook dit laatste is ongetwijfeld een gevolg van de sterk 
negatieve balans. 
Er is op grond der cijfers aanleiding een verhooging der cal- 
ciumafgifte in de urine tengevolge van veel ballast aan te nemen, 
indien het rantsoen niet te arm is aan calcium. De hoeveelheid 
calcium in de faeces was in deti regel minstens het dubbele van 
dat in de urine. 
Over den invloed van ballast op de phosphorusafgifte zij slechts 
opgemerkt, dat deze niet geheel parallel liep met die van de cal- 
ciumafgifte. In de ballastperioden daalde het phosphorgehalte der 
faeces bij beide proeven aanmerkelijk. 
Over de stikstof- en ijzerafgiften bij deze proeven hoop ik later 
mededeelingen te doen ; zoo ook over de proeven waarbij de invloed 
van den rijkdom van het voeder aan alkalimetalen op de calcium- 
en phosphorusstofwisseling werd nagegaan. 
Uit de hier besproken proeven blijkt: 
1. dat door vergrooting van het gehalte aan onverteerbare stoffen 
in het voedsel het calciumverlies via het darmkanaal verhoogd 
wordt, 
2. dat niet al het calcium der faeces rechtstreeks uit het voedsel 
afkomstig behoeft Ie zijn, doch dat een groot deel ervan door het 
organisme afgegeven kan zijn, waaruit is af te leiden, dat het calcium 
bij de faecesafscheiding een rol speelt, 
3. dat in verband daarmede uit het onderzoek der faeces slechts 
onder bepaalde voorwaarden kan blijken of in het voeder, of in een 
deel ervan (bijv. caliumzouten), het calcium in opneembaren vorm 
voorkomt, en 
4. dat bij dieren, die veel melk geven, door voeding met veel 
ballast het gevaar voor een negatieve calciumbalans verhoogd wordt. 
