553 
achteren reikt (waar liet samenhaiigt met den cortex piriformis en 
de hippocampusscliors) belioudt dit secundaire epistriatiini der repliliën 
een contact met den hemisplieren-zijwand vóór het (bramen Monroi 
waar zich de aanleg van het primaire epistriatum bevond (den 
nucl. tr. oltactorius lateralis van Crosby, die sleclits fibrae bnlbo- 
epistriaticae opneemt). 
Het grootste deel van het reptiliën-epistriaturn is echter een secun- 
dair epistriatum en ontvangt evenals de secundaire reuk-schors 
[nrchi-cortex) vezelen uit den cortex oltactorius (palaeo-cortex mihi). 
Het kan daarom gevoegelijk genoemd worden archütriatum. 
Men zou zich kunnen afvragen hoe het mogelijk is dal deze celmassa binnen- 
waarts groeit, indien haar vorming, zooals Elliot Smith terecht aangaf, berust op 
neurobiotactische gronden. De reukprikkels toch die zij ontvangt komen immers 
grootendeels van de periphere schors. 
Deze sterke intraventriculaire groei echter wordt ons begrijpelijk op neurobiotac- 
tischen f^rond door het feit dat de beiderzijdsche archistriata door een sterke 
commissuur verbonden zijn en ook prikkels uit de mediale hersenbasis ontvangen. 
Terwijl dit archistriatum nog het grootste gedeelte uitmaakt van 
de intraventriculaire celmassa der Cheloniers (en — naar het mij 
toeschijnt uit de figuur van Elliot Smith b — ook bij Hatteria) komt 
een geheel andere striataire massa sterker tot ontwikkeling bij de 
Lacertilia, Slangen en Crocodillen. 
Deze striataire massa vormt zich daar waar het frontale pallium 
overgaat in de basis der hersenen en heeft twee oorsprongsgebieden, 
n.1. de frontale hersenbasis zelf en den fronto-Iateralen mantelwand: 
neoslriatrim. Bovendien vergroot zich aanzienlijk het palaeo-striatura 
primitivum (dat als basaalkern bij de Amnioten zich vertoont) tot 
een palaeostriatum augmentatiivi of mesostriatmn. 
Deze verdere striatumuitbreiding, die dus gedeeltelijk een verdere 
ontwikkeling van het palaeostriatum (mesosiriatum), gedeellelijk 
een werkelijk neo-striatum is, heeft geheel andere verbindingen dan 
het archi-striatum. Zij heeft niets te doen met den reuk, maar 
heeft verbindingen met de zoog. [lednnculaire kernen van den 
hypotlialamus dezer dieren en met den nucleus anterior en nucleus 
medialis van den tlialamus. Zij krijgen dns hunne prikkels van 
achteren, mediaal, hetgeen ook neurobiotactisch hun intraventriculairen 
groei verklaart (Ell. Smith, Dart ’)). 
Zooals ik reeds zeide is deze nieuwe aanwinst niet homogeen. 
Bij de hagedissen (Varanus) kan men daarin gemakkelijk onder- 
’) A preliminary note upon the morphology of the corpus striatum. Journ. of 
Anat. Vol. 53, 1919. 
-) Journal of Analomy. Vol. 55, Oct. 1920. 
