555 
door een smallen ventrikel van den mantelwand p;esclieiden is. liet 
bedekt de rest van liet striatnni geheel. 
In zijn lateraal gedeelte vertoont het hyperstriatnin inferins een 
bijzonder areaal, gekenmerkt door groote cellen en zeer vele vezels, 
het ectostriatum, dat evenals de rest van dit hyperstriatnin geschei- 
den is van het inesostriatnm door de lamina medullaris dorsalis, 
die ik liever lamina medullaris externn zal noemen, daar zij het 
me<iOstriatum niet slechts aan de dorsale, maar ook aan de laterale 
zijde oraslnit. Deze lamel is zeer rijk aan daar over korteren of lan- 
geren afstand doorheen trekkende bloedvaten, zooals reeds Huntek 
opmerkte bij de Kiwi. Het mesostriaturn (palaestriatum auginentatum) 
kan aan de ventricnlaire zijde gescheiden zijn van het hyperstria- 
tnm door een ondiepe groeve, die ik jiss. neo-palaeostriatica zal 
noemen. 
Naar achteren wordt het mesostriatnm dunner en strekt zich met 
een staart achterwaarts uit over een uitbochting van den ventrikel 
(zie fig. 11 en 12; substantia pnlaeostriatica. caudata). 
In groote vogels — zooals de pelikaan — kan men het mesostriaturn en hyper- 
striatum door stomp geweld (zonder snijden) geheel van elkaar scheiden, uitgaande 
van den lateralen ventrikel. Dit is waarschijnlijk een gevolg van de genoemde 
merglamel en de vele daarin voorkomende vaten. 
In het midden van het mesostriatnm, naar de basis toe vindt 
men de gi'ootcellige basaalkern, gescheiden van de rest van het 
mesostriatnm door een tweede merglamel, de lamina medullaris ven- 
tralis der schrijvers, die ik lamina medullaris interna, zal noemen. 
Een bijzonder gedeelte van het striatum — door zijne reukverbindingen een meer 
aparte plaats innemend — is het (secundaire) epistriatum, of archistriatum^ dat dooi- 
de vele associatieve verbindingen, die het bij de vogels heeft, veel grooter is dan 
men zou verwachten bij zulke mikrosrnatische dieren. Het is dan ook niet door 
merglamellen gescheiden van zijn omgeving. Zijn grijze stof vertoont zich mediaal 
het eerst in den ventriculairen hoek onder den staart van het palaeostriatum (zie 
fig. 12). Het gaat lateraalwaarts over in den mantelwand van den lobus piriformis. 
Het ontstaat, zooals ook bij de reptiliën, uit een verdikking van den mantelwand 
(in zooverre lijkt het op het hyperstriatum). Ik zal over het archistriatum (dat ik 
elders uitvoerig behandeld heb) hier verder niet spreken. 
Ik heb mij nu voorgenomen hier iets mede te deelen over de 
ontogenetische ontwikkeling dezer deelen bij de vogels, een onder- 
werp dat nog niet of zeer onvoldoende is bestudeerd, en zal daarna 
eenige vergelijkingen maken met de verhoudingen bij de zoogdieren, 
8[)eciaal den mensch. Ik heb daarvoor gebruik gemaakt van kip- 
embryoneii (haematoxyline en zilverseriën van den 4, 5, 5|, 6, 7, 9 
en llden dag) en van een struisvogel-embryo, enkele dagen voor 
de geboorte. 
