566 
interna mediaal tot aan den ventrikelwand uit en achterwaarts, 
staartsgewijze, in de ïiiinimale suhstantia palaeo-striatica cnudata. 
Dat de ventricnlaire neo-palaeostriata!e groeve, waarvan ik p. 556 
sprak, veel meer uitgesproken is bij de menschelijke embryonen dan 
bij den volwassen mensch, blijkt daaruit dat zij in menschelijke 
embrvonen van 27 m.m. b.v. (zie fig. 17) het striatum in twee 
deelen splitst. Als s. intercmralis (Hts), ook bij embryonen van 
Echidna zeei- duidelijk (Ziehen), scheidt zij de crura corporis striati, 
vervlakt echter spoedig door de overwoekering van het neo-striatum, 
dat tot den meest medialen rand van het corpus striatum doorgroeit 
(in een menschelijk embryo van 27 c.M. is zij reeds uiterst vlak). 
Voor haar character als grensgroeve van het palaeostriatum pleit 
ook het feit, dat ze frontaal spoedig naar beneden buigt en ophoudt 
Fig. 17. Dwarsdoorsnede door de voorhersenen van een menschelijk- 
einbryo van 27 m.M., rechts meer frontaal dan links. 
reeds een eindweegs achter den lobus olfactorius anterior (vergel. 
fig. 17 rechts). De frontaalpool van het corpus striatum wordt bij 
den mensch, evenals bij de vogels, alleen door neostriatum gevormd *). 
1) Dat vooral het corpus striatum van de primaten zulk een groote overeen- 
stemming vertoont met dat der vogels, meer dan dat der lagere zoogdieren, is 
niet zoo vreemd als men op hel eerste gezicht zou kunnen denken. 
Wij hebben in de oculomotoriuskern der vogels een tweede overeenkomst. 
Afgezien van de centrale celgroep van Perlia (die bij de vogels ontbreekt en 
ook bij lagere zoogdieren) gelijken deze kernen zeer veel op elkaar en toont hun 
ontwikkeling en differentiatie bij de vogels veel meer overeenkomst met die der 
primaten dan b.v. de III kern van de rodentiers of andere lagere zoogdieren doen. 
(Vergel. mijn boek, deel II, fig. ‘261 en figg. 294 en 295.) 
