569 
Het is mogelijk dat deze verbinding homoloog of althans analoog is met de 
verbinding door Wallenberg aangetoond tussclien het medio-dorsale gedeelte van 
het hyperstriatum der vogels en den nucleus dorsalis anterior dezer dieren. 
De beteekenis dezer verbinding is nog niet geheel duidelijk. Wij weten echter 
dat de nucleus anterior thalarai vezelen krijgt uit het corpus inammilare en dat 
dit corpus maminillare zijnerzijds behalve reukvezelen (fornix) ook vezelen uit het 
mediaalste deel der acliterstrengkernen krijgt. De laatste vezelen die ook bij de 
vogels voorkomen, al ontbreekt daar een typisch gebouwd corpus mammillai'e, zijn 
waarschijnlijk een hypothalamische projectie van de candaalste lichaamsdeelen. 
Het zou dus niet onmogelijk zijn dat in den nucleus caudalus de caudale lichaams- 
deelen een centraal gebied hebben en ook de blaasstoornissen bij laesies van den 
nucleus caudalus zouden misschien in deze richting een nadere belichting krijgen. 
Wallenberg heeft er op gewezen dat de projectie van caudale sensibiliteit in 
een reukcentrum als het corpus mammillare een beteekenis kon hebben voor het 
geslachtsleven der dieren. Een nader onderzoek van dit punt ware zeer interessant. 
Het antero-laterale gedeelte van het hyperstriatum der vogels, dat topografisch 
ongeveer overeenkomt met het putamen der zoogdieren schijnt evenals dit een 
verbinding te hebben met het corpus subthalamicum en de substantia nigra 
indien men althans (wat mij ook op grond der ijzerammonium-reactie waarschijnlijk 
lijkt) den nucleus rotandus als het homologon daarvan mag beschouwen. 
Bovendien schijnt dit gedeelte in beide klassen vezelen te geven aan de Comm. 
supraoptica dorsalis (die overigens ook nog andere, mesostriatale, vezelen bevat). 
Het palaeostriatum schijnt (afgezien van de neerdalende systemen van de basaal- 
kern: het palaeostriatum prhnitivum) voornamelijk een opstijgende verbinding te 
bezitten met de mediale thalamuskern (die, onder anderen een centrum der trige- 
minus sensibiliteit is). Deze eindigen in het palaeostriatum augmentatum (meso- 
striatum). 
In de eerste plaats pleit daarvoor de phylogenese. Ik vond toch dat de meso- 
striatale vergrooting, die bij de Reptiliën begint, parallel loopt met de ontwikkeling 
van den nucleus medialis thalami. Ook is het een opvallend feit dat Ernst de 
Vries het mesostriatum (den globus pallidus) bijzonder groot vond (in vergelijking 
met het neostriatum) bij den Olifant, wiens slurf een senso motorisch trigeminaal 
gebied van groote en vitale beteekenis is. Merkwaardigerwijs vind ik ook bij 
Ornithorrhynchus een zeer groot mesostriatum in vergelijk met het daar uiterste 
dunne neostriatum. Zooals men weet, zijn ook hier de trigeminus-verbindingen 
zeer groot en niet slechts de huidtakken, maar ook die van de spier sensibiliteit, 
door de hier zoo sterk vergroote facialis musculatuur, die wel grootendeels haar 
sensibele takken van den trigeminus krijgt, evenals bij den mensch. 
Ondertusschen zijn deze verbindingen niet de eenigsle. Verschillende schrijvers 
(voN Monakow, Kinnier WiLSON, Mills) hebben er op gewezen dat het corpus 
striatum ook vezelverbindingen heeft met den nucleus ruber. 
Interessant nu is dat een overeenkomstige verbinding door Schroeder werd 
aangetoond bij de vogels, waar bij een bundel uit het brachium conjunctivum 
cerebelli zelf kon vervolgen naar het corpus striatum. 
Welke de beteekenis van al deze verbindingen is, is niet zeker, doch de klinische 
waarnemingen der laatste jaren hebben wel (afgezien van viscerale en trophische 
functies : blaas en lever) het tonetische karacter van het striatale centrum op den 
voorgrond gebracht (Langelaan, de Vries, Mills, Wilson, Vogt, Hunt e. a.). 
Dit geldt ook in hooge mate voor de spieren van het aangezicht (wier sensibiliteit 
