Scheikiinde. — J. Böeseken: „De valentie van het borium”. 
Bij de beteekenis, die de complexe organische boorzuurverbindingen 
allengs hebben verworven voor de bepaling van de samenstelling 
van een aantal organische verbindingen en voor de kennis van de 
configuratie en van den bewegingstoestand van de molekiilen in de 
ruimte, werd het als een ernstige leemte gevoeld, dat het bestaan 
dier complexe verbindingen tot nog toe uitsluitend langs indirecten 
weg was afgeleid, zonder dat men er in geslaagd was een verbinding 
af te zonderen, waarvan de samenstelling volledig opgehelderd was. 
Wel waren wij er reeds eenige jaren geleden in geslaagd ') eenige 
goed krjstalliseerende zouten te verkrijgen van het pjrocalechine- 
boorzuur, maar deze waren schijnbaar zoo ingewikkeld opgebouwd, 
dat er geen juiste voorstelling van hun samenstelling uit kon wor- 
den afgeleid. 
Nu wilde het toeval, dat de heer Hermans ’), die zich met het 
onderzoek van de evenwichten in het stelsel glycol -j- aceton > 
glycol-aceton H^O bezighield en daarbij ook het gedrag van deze 
glycolen tegenover boorzuur onderzocht, een fraai krystalliseerende 
verbinding verkreeg uit het tetramethylpropaandiol l.d en boorzuur, 
waaraan volgens analyse en eigenschappen onderstaande cyclische 
samenstelling toekwam: 
(CH,),C— O 
/ \ 
CH, B— OH. 
\ // 
(CH,),C-0 
Deze verbinding met een fijne safraangeur was, tegen onze ver- 
wachting in, ternauwernood zuur, in ieder geval miiider zuur dan 
het boorzuur zelf, daar een oplossing dezer stof een geiinger gelei- 
dingsvermogen had, terwijl door vriespuntsbepalingen kon uilgemaakt 
worden, dat ze in waterige oplossingen niet geheel in haar compo- 
nenten gesplitst was. 
Het vinden van deze verbinding maakte een hernieuwd onder- 
zoek van de boropyrocatechaten noodzakelijk. 
h Recueil 37, 184 (1917). 
Zie mededeeling blz. 626 van dit Deel der Verslagen. 
39 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXXI. A'’. 1922. 
