594 
bijv. in waterige oplossing den electrischen stroom geleiden; de 
liomöo- of niet-polaire binding treffen wij aan in stoffen, die den 
electrischen stroom niet geleiden. 
Als type van de eerste kunnen de alkali-lialogeniden, van de 
tweede de orgajiische verbindingen, maar ook water, boriutn- 
chloride, enz. dienst doen. 
Fig. la. 
Lithiumfluoride. 
Bij de polaire binding denken wij ons de atomen gescheiden, bij 
de niet-polaire doordiingen zij elkander op bepaalde plaatsen. 
Er is nn nog een derde soort binding, die zich bij de niet-polaire 
aansluit en er slechts formeel, niet in wezen, van te onderscheiden is. 
Uit het symbool voor water ziet men, dat het zuurstofatoom nog 
twee paar elektronen in de buitenste schaal heeft. Deze geven aan 
dit molekuul het vermogen om zich te verbiïiden met andere mole- 
kulen en vooral met degene, waarvan een der atomen in de buiten- 
ste schaal een paar electronen van het octet mist. 
Zoo moeten wij ons voorstellen, dat metaal-atomen, die bij de 
zoutvorming hun electronen aan zuurresten hebben afgestaan, zich 
met watermolekulen kunnen verzadigen en aldus gehydrateerde 
metaalionen vormen. Deze soort niet-polaire binding is degene, die 
men meende, dat door nevenvalenties tot stand kwam en welke nu 
verklaard wordt uit het streven om acht (of somtijds meer) electronen 
in de buitenschaal te verzamelen. 
Het is gemakkelijk in te zien, dat ammoniak, hoewel een ver- 
zadigde verbinding, zich, dank zij het paar 
vrije electronen in de buitenschaal, nog met 
tal van stoffen kan vereenigen. Al deze 
bindingen zijn van volkomen dezelfde natuur 
als degene, die door de hoofdvalenties tot 
stand komen. Door het indringen dezer am- 
moniak-molekulen in het metaalatoom, krijgt 
dit dikwijls een sterker electro-positief 
Ammoniak. karakter. 
Dat deze binding inderdaad aan een bepaalde plaats van het 
