598 
de binding tnssclien de N en liet B van anderen aard aan te nemen 
dan die tusscdien het B en het F (resp. tusschen de N en de H). 
Wenden wij ons nn tot de complexe boorznnrverbindingen. Het 
zeer zwakke, vluchtige boorznur zelf is, ten minste grootendeels, 
een derivaat van het driewaardige borium, waarbij alle bindingen 
niet-polair zijn. Een zeer gering gedeelte zal in waterige oplossing 
een afgeleide zijn van het vijfwaardige boiium, waarbij één der 
bindingen polair is (z. o.). 
De niet-zure complexen sluiten zich hierbij aan, terwijl de zure, 
die gevormd worden met de polyhydroxy verbindingen, waarvan de 
hjdroxylgroepen gunslig gelegen zijn, afgeleideji zijn van het vijfwaar- 
dige element. Kiezen wij als voorbeeld het kaliumboropyrocatechaat. 
De vier zuurstofatomen der beide pyrocatechineresten zijn aan het 
boriumatoom gebonden. Dit kan echter eerst gebeui-en, wanneer één 
electron van een metaal of van een H-atoom aan het complex is 
afgestaan. Is dit eenmaal voltrokken, dan is het voor het kalium 
(of H)-ion onverschillig, waar zich dit electron op het complex be- 
vindt; met het oog op de vierwaardigheid van de koolstof, van de 
tweewaardigheid van de zuurstof en van de één waardigheid van 
