600 
is zouten te verkrijgen, waarvan liet bijbehoorend zuur onbestendig 
en zelfs onbekend is. 
Deze laatste omstandigheid maakt het ook wenschelijk het metaal- 
atoom te schrijven naast het atoom, waaraan het het electron heeft 
afgegeven, al wordt in werkelijkheid het gelieele complex een lading 
rijker en schijnt het dus in zekeren zin onverschillig, waar men 
dit metaalatoom plaatst, daar het toch als ion aan geen vaste plaats 
gebonden is * *). 
Wij zijn nu in staat om eenige orde te scheppen in de anorgani- 
sche afgeleiden van het borium. 
Het vluchtige boorzuur en zijn esters zijn, zooals boven opgemerkt, 
derivaten van het driewaardige borium en als zoodanig eenigermate 
onverzadigd. Het zal trachten door complexvorming het ontbrekende 
aan te vullen. 
De onderzoekingen van Auerbach ’) hebben doen zien, dat een 
ontoereikende hoeveelheid van een basis zich zoodanig tusschen 
boorzuur en arsenigznur verdeelt, dat er veel meer boraat gevoimd 
wordt dan volgens de dissocialie-constante van het boorzuur te ver- 
wachten was. Er moeten zich complexen vormen, die veel sterker 
zuur zijn dan het boorzuur in vei’dunde waterige oplossing. 
De toegevoegde bases doen dus krachtens 3® de hoeveelheid polj- 
boorzuur-ion toenemen. 
Dit wordt bevestigd door een onderzoek van P. Muller *), die 
uit een mengsel van boi'aat met boorzuur met arnylalkohol zeer 
weinig boorzuur kon uitschudden, hoewel het vrije zuur hierin ge- 
makkelijk oplost, blijkbaar omdat het boorzuur onder vorming van 
poljboraten tengevolge der bovengenoemde kation-werking was vast- 
gelegd. 
Deze sterkere poljboorzuren zullen derivaten zijn van het penta- 
valente borium en de metaalatomen, die dit verschijnsel bevorderen, 
geve men daarom in het symbool een plaats naast het boriumatoom. 
Aan de meiaboraten komt dan de samenstelling MfBO,) toe, borax 
^0— B— O 
heeft tot formule: OB;^ O ^ BO , terwijl aan het uit mieren- 
1 \ I /I 
Na \0— B— 0/ Na 
zuur fraai kristal liseerende kaliaoïpentaboraat KB^O^ (zie Hermans 
') Dat dit niet geheel onverschillig is, moge blijken uit het verschillend gedrag 
van AgNOj en KNO^ resp. AgGN en KGN tegenover alkyljodiden, waarover later. 
2) Zeitschr. anorg, Ch. 37 353. 
*) Abegg Handbuch III. 1 p. 32 (1905). 
