Scheikunde. — Ernst Cohen en J. C. van den Bosch: ,,OpIosbaar- 
heidshe paling bij hoogen druk door elektrische weerstandsmeting” . 
Inleiding. 
Tei wijl een twaalftal jaren geleden het bepalen der oplosbaarheid 
van stoffen bij hoogen druk een onopgelost probleem was, zijn sinds 
dien een drietal methoden iiitgewerkt ‘), die ons in staat stellen die 
grootheid te meten met dezelfde nauwkeurigheid als bij één atmo- 
spheer. 
In de volgende regels znllen wij zeer in het kort eene nieuwe 
methode beschrijven, waarbij het meten van den elektrischen weer- 
stand der verzadigde oplossing tot kennis der gezochte oplosbaar- 
heid leidt. 
A. Beginsel der methode. 
1. Het principe der nieuwe methode laat zich het eenvoudigst 
beschrijven aan de hand van een bepaald voorbeeld. 
Gevraagd worde de oplosbaarheid van Ti,SO^ in water te bepalen 
bij 30°. 00 C. en J500 atm. 
Men bepaalt bij die temperatuur en 1500 atm. — als functie van 
C. ( ir = weerstand der oplossing, C koncentratie, d. w. z. aantal 
grammen Tl^SO^ in 100 gr. der verzadigde oplossing). 
Aldus ontstaat eene vergelijking van den vorm 
= a -f- bC -j- f/C’ -f- e(J^ . 
De koëfffciënten van C worden volgens de methode der kleinste 
qnadraten uit een aantal (6 of meer) metingen berekend. 
Indien men in die vergelijking den weerstand der bij 30°. 00 C. 
b Ernst Cohen en L. R. Sinnige, Zeitschr. f. physik. Chemie 67, 432 (1909). 
Ernst Cohen, Katsuji Inouye en G. Euwen, Zeitschr. f. physik. Chemie 75, 
257 (1910). 
H. E. SiLL, Journ. Amer. Ghem. Soc. 38, 2632 (1916). 
Ernst Cohen en A, L. Th. Moesveld, Zeitschr. f. physik. Chemie 93, 385 
(1919), speciaal aldaar pag. 413 vv. 
Ernst Cohen en L. R. Sinnige, Zeitschr. f. physik. Chemie 69, 102 (1909). 
