Scheikunde. — Ernst Cohen, D. H. Peekeboom Voller en A. L. 
Th. Moesveld: „Een nlgemeene, cUrekte Methode ter Oplos- 
haarheidsbepaling hij hoogen Druk” . 
Inleiding. 
De beide toi dusverre bekende direkte meilioden ‘) ter oplosbaar- 
heidsbepaling bij lioogen druk kiiniieii sleclits in bizondere gevallen 
worden toegepast. Zij worden onbrnikbaai-, zoodia het niet mogelijk 
is het bij hoogen druk bereikte oplossingse ven wicht gedurende 
korten tijd ook bij 1 atni. te handhaven, zoomede in gevallen, waarin 
de te onderzoeken stoffen reageeren met hel materiaal der bom, in 
welke zij zich onder druk bevinden. Een algemeene methode, die 
ook in dergelijke gevallen tot het doel leidt, behoorde nog steeds tot 
de desiderata der Piëzochemie. Wij geven hieronder in het kort de 
beschrijving daarvan. Zij stelt ons, gelijk zal blijken, in staat, de 
oplosbaarheid van stoffen onder hoogen druk met dezelfde nauw- 
keurigheid te bepalen als bij één atmospheer. 
Beginsel der Methode. 
1. Men schudt het te onderzoeken systeem, bv. zout -1- water, in 
een daartoe geschikte pipet, die zich (bij konstante temperatuur) in een 
schommelende kompressie-bom {K.B.) bevindt, waarin de druk gedu- 
rende onbeperkt langen tijd konstant kan worden gehouden. Roering 
wordt verkregen door kwik, die zich in het te onderzoeken systeem 
heen en weer beweegt. Wanneer het oplossingsevenwicht onder 
hoogen druk is bereikt, wordt de verzadigde oplossing, na filtratie door 
watten, overgeperst in een tweede pipet, terwijl de even wichtsdruk 
konstant wordt gehouden. Is aldus de verzadigde oplossing van de 
overmaat ..Bodenkörper” gescheiden, dan verwijdert men de pipet, 
uit de K.B. en bepaalt de samenstelling der oplossing, waardoor de 
oplosbaarheid onder druk bekend wordt. 
b Ernst Gohen en L. R. Sinnige, Zeitschr. f. physik. Chemie 67, 432 (1909); 
Ernst Cohen, Katsuji Inouye en C. Euwen, Zeitschr. f. physik. Chemie 75, 
257 (1910). 
A. E. SiLL, Journ. Amer. Ghem. Soc. 38, 2632 (1916); 
Ernst Gohen en A. L. Th. Moesveld, Zeitschr. f. physik. Chemie 93, 385 
(1919). Speciaal pag. 415 vv. 
