628 
voldaan was. Het meest voor de hand liggend was de nevenstaande 
Q voorstelling, die door verschillende onderzoekers 
j (zie b.v. Abegg’s Handboek III pg. 43) werd ge- 
\q 0 bruikt en ook door Böeskken als werkschema 
is gebezigd. Door dit aan te nemen verbindt zich 
dus één moleknle dioxy verbinding met één moleknle boorzniir onder 
wateruittreding tot een cyclische verbinding, die sterkere zure eigen- 
schappen zou hebben. 
Door verschillende onderzoekers zijn nog wel andere verhoudingen 
dan deze ondersteld naar aanleiding van het physisch-chemisch ge- 
drag der gemengde boorznnr-polyoxjdei'ivaatoplossingen, doch de 
gronden waarop die onderstellingen gebaseerd werden zijn meestal 
onzeker en soms onderling met elkander in strijd. Tot nog toe liet 
zich niets met zekerheid zeggen omtrent het algerneene type dat aan 
de zure kornplexen ten grondslag ligt. Slechts in zooverre stemmen 
de waarnemingen overeen, dat deze verbindingen in waterige op- 
lossing vérgaande gedissocieerd zijn en hun vorming begunstigd 
wordt door verhooging van de koncentratie der komponenten. Ook 
bleek uit verschillende onderzoekingen dal in verschillende gevallen 
o.a. bij stoffen zooals manniet en dulciet meerdere verbindingen van 
verschillende samenstelling in de oplossing moeten worden aange- 
nomen, waarvan echter niet kan worden uitgemaakt welke de 
O'pisch-zure zijn. 
In 1911 beschreven Fox en G.vuge de eerste verbinding van 
boorzuur met een meerwaardige alkohol welke goed gekristalliseerd 
is. Zij verkregen uit een alkoholische oplossing een mannitoboorzuur 
CgHj.OgB. Over de konstitutie echter laten zij zich niet uit. Een 
tweede verbinding werd beschreven door Derx 0 nd. het gekris- 
talliseerde cis-cycloheptaandiolboorzuur waaraan hij op grond van 
een titratie van het boorgehalte de volgende formule toekende: 
C.H,, :^\bOH,H, 0. Het mannitoboorzuur zouden wij op analoge 
0 /^ 
wijze kunnen opvatten als C^Hj^O^ : 
verhoogen de geleidbaarheid van het boorzuur in belangrijke mate. 
Het lag dus voor de hand om in deze verbindingen de sterke 
komplexe zuren te zien die dit \erschijnsel teweegbrejigen. De aan- 
leiding om opnieuw een poging aan te wenden den aard der sterk 
zure boorzuurverbindingen te leeren kennen was nu de toevallige 
^\bOH, H,0. Beide alkoholen 
o/ 
1) Soc. 99, 1075. 
2) Recueil 41 , 340 (1922). 
