631 
Het feit, dat de vorming van deze ringvormige en slechts uiterst 
zwakzni-e verbindingen een algemeene eigenschap der 1.2 en 1.3 
diolen scliijnt te zijn leidt tot de konklusie dat de sterker zure boro- 
koraplexen, welke sleclits in merkbare hoeveelheden ontstaan bij 
polyoxjderivaten met ,, gunstig” georienteerde OH-groe|)en, tot een 
ander type behooren. In 1917 werden door Böeskken (tezamen met 
Obreen en Mej. van Haeeten, Recueil 37, 184) verschillende zouten 
van {)yrocatechineboorzuren beschreven van vrij ingewikkelde samen- 
stelling. Daar eerstgenoemde (z. v. m.) reeds lang de daarbij gevonden 
analysecijfers voor onzeker hield en de hierboven beschreven boor- 
zuurverbindingen geenszins bijzonder komplex bleken te zijn, was 
er voldoende aanleiding voor mij om de fraai gekristalliseerde zouten 
van het pyrocatechineboorzuur aan een hernieuwd onderzoek te 
onderwerpen en dit te meer omdat het py rocatechine het geleidings- 
vermogen van boorzuur sterk verhoogt en hier derhalve het andere 
type kon worden verwacht. Deze verwachting werd bevestigd : aan 
het kaliumzout bleek de formule CijHgO^BK toe te komen ^). 
De koolstof werd bepaald langs den natten weg volgens de methode 
van Meisenheimer, de waterstof volgens een vereenvoudigde methode 
waarover later meer zal worden medegedeeld. Gevonden werd: 
O 54,28; 54,26 H 3,03 B 4,3 K 14,7 
Berekend 54,14 3,00 4,1 14,7 
De eenige plausible struktunr welke hieraan beantwoordt is: 
O— 
O— 
K 
(kaliurndipyrocatechineboraat) 
Het borium is hier pentavalent, of heeft (volgens de Weimersche 
nomenclatuur) het koördinatiegetal vier, evenals in de bekende ver- 
bindingen KBF, en Na[B(OC,H J^], welke laatste uit NaOCjHj en 
boorzuretriaethylester is verkregen ’). 
Het vrije dipyrocafechineboorzuur is te verkrijgen door verhitting 
van het anilinezout in een vacuum van enkele mm. Hg bij 100 — 120°, 
waai'bij de aniline quantitatief ontwijkt. De Heer Meulenhoff (die op 
verzoek van Prof. Böeseken een nader onderzoek over deze derivaten 
is aangevangen) vond dat het zoo verkregen zuur door sublimatie 
in vacüo bij ca. 200° in volkomen zuiveren toestand is te bereiden. 
b De onjuiste samenstelling, opgegeven in laatstgenoemde verhandeling is toe 
te schrijven, gedeeltelijk aan een ingeslopen rekenfout, gedeeltelijk aan het feit 
dat boorhoudende en G rijke stoffen moeilijk volledig verbranden (zie b.v. het 
handboek van Houben-Weyl). 
2) CoPEAU G.r. 127, 721 (1898) verg. Livio Gambi Acad. dei Lincei Rend (5) 
23a, pg. 244. 
