660 
De tot nu toe verkregen histidinereacties waren nog eenigszins 
twijfelachtig. 
Herliaaldelijk werden microscopische praeparaten van de cultures 
gemaakt. Somtijds werden verschillende soorten naast elkander aan- 
getroffen o. a. diplococcen, staafjesbacteriën ; soms staphylococcen 
en streptococcen ; in enkele gevallen bleek één soort zoo zeer te 
overheerschen, dat met moeite enkele andere bacteriën gevonden 
werden. Deze nagenoeg zuivere cultures bestonden niet altijd uit 
dezelfde bacteriën; soms waren het kleine ovoïde, soms staafvormige 
bacteriën. 
Aangezien het bekend is dat zelfs verschillende stammen van een- 
zelfde soort zeer belangrijk kunnen verschillen ten aanzien van de 
scheikundige omzettingen welke , zij veroorzaken, werd niet nagegaan 
of tusschen de soorten, die zich ontwikkelden en de uitkomsten der 
reacties verband bestond. 
Volgens een benaderende qiiantitatieve bepaling in een cultuur, 
die 3 dagen oud was, was in het sediment van 100 c.c. aanwezig 
circa 3 mgr. tryptophaan, dns per Liter 30 mgr. of wel per 100 L. 
— aannemende een pensinhoud van 100 Liter — 3 gr. 
Voor een mensch van 70 K.G. lichaamsgewicht wordt per dag 
aangenomen ongeveer 24 — 3 gram tryptophaan noodig te zijn. Neemt 
men voor een koe per zelfde gewicht evenveel aan dan zou dus 
een koe per dag circa 17,5 — 20 gr. vereischen. Op de voor melk- 
productie uoodige hoeveelheid is hierbij niet gerekend. Aannemende, 
dat melk per Liter circa 750 mgr. tryptophaan bevat, zou het dier 
bij een melkgift van bijv. 12 Liter dus boveiidien nog ongeveer 
9 gr. tryptophaan moeten opnemen. 
Voorzoover ons bekend werd tryptophaansynthese door bacteriën 
(B. coli en B. Friedlanderj uit ammoniak en aliphatische stikstof- 
verbindingen vroeger slechts eenmaal aangetoond Ji.1. door Logie^). 
Uit de publicatie van Braun en Cahn — Bronner’), die ons in 
handen kwam toen onze proeven nagenoeg gereed waren, is af te 
leiden, dat er ook bij hnn proeven tryptophaansynthese moet zijn 
geweest: immers coli, parathyphus en FRiEDLANDER-bacteriën konden 
zij laten groeien wanneer als eenige stikstofbron ammoniakstikstof 
aanwezig was. Waar zij vermelden, dat onder strerig anaërobe om- 
standigheden de ammoniak-assimilatie niet mogelijk is, ook niet na 
toevoer van meer energie, is het, — aannemende, dat hun bevinding 
algemeene geldigheid bezit — de vraag of bij het herkauwproces 
b J. of Pathol. and Bact. Bd. 23, 224 (1919/1920). 
2) Biochem. Zeitschrift Bd. 131, 272 (1922). 
