4 
W. SöRENSEN. 
quot articulos utraque (aut quaeque) „pars“ tarsi habeat; nam articuli ejusdem 
partis inter se insigniter propius positi sunt quam articuli vicini „partium“ 
differenti um ’). Hane rationem articulorum tarsalium reperi, non modo tarsos 
animalium adultorum et adolescentium et pullorum comparans , sed etiam 
exempla pullorum et animalium adolescentium habens, ad cutem mutandam 
parata, quorum in tarsis articulos novos videre potui. 
„Processum terminalem“ tarsorum III et IV illum processum, setas 
sensorias duas gerentem, nominavi, qui in animalibus adultis supra ungui- 
culos positus et inter unguiculos deorsum curvatus est 2 ). Hic processus 
etiam in Omnibus speciebus ejusdem familiae, ut Cosmeti darum , adest aut, 
ut Assamiidarum, deest 3 ). 
Lobus maxillaris coxae II etiam cbaracterem familiarum praestat. Antea 
sane erravi dicens, lobum dictum in quibusdam familiis ab ipsa coxa cute 
molli separatum esse. 111. autores, Thorell et Loman, recte dixerunt, hoc 
nusquam fieri. Sed in aliis familiis, ut Cosmetidarum et Gonylepiidarum, 
rudimen tarius est hic lobus et nodulum praestat, angulum anteriorem et 
interiorem coxae occupantem; aliis in familiis, ut Triaenonychidarum , hic 
lobus formam laminulae porrectae habet, quae sub lobum maxillarem coxae 
I plus minusve tenditur. 
Numerus sulcorum transversorum scuti dorsualis characterem familiarum 
non praebet, sicut antea putavi. 111. Thorell recte judicavit, scutum dor- 
suale segmentis abdominalibus prioribus semper quinque (praeter cephalo- 
thoracem) formatum esse. Animalia enim juniora cujusdam speciei vidi, 
in quibus „limbus posterior“ et area quinta scuti cute molli inter se et ab 
areis prioribus partim (anomaliter) separata erant. Quod manifesto de- 
monstrat, limbum posteriorem (et aream quintam) re vera segmenta esse. 
Deinde species plures, ut generis Eusarci (Perty) C. L. Koch, monstrant, 
sulcum quartum, aream quartam (eminentiam magnam gerentem) ab area 
quinta dividentem, plus minusve evanescere. Quam ob rem haec differentia 
(si scutum sulcis transversis quattuor aut quinque divisum est) non tanti 
est, quanti ei antea attribui ; non familias sed tantum genera separare potest. 
’) Inspice figuram tarsi III Pachyloiäis uncinati (Naturhistorisk Tidsskrift. 3. Ser. 
vol. XII. Kjöbenhavn. 1879. Tab. I Fig. 10 a). Individua saue vidi, in quibus numerus 
articulorum partis ulterioris tarsi alterius (numquam utriusque) minor erat; semper 
autem apparuit, talem numerum anomalum esse, mutilatione et regeneratione sequente 
confectum. 
") Inspice Figg. 10 b et 11, 1. c. 
») Mitobatem äiscolorem et Ampherem spinipedem describens (Naturhist. Tidsskr. 3, 
XIV, 1884), dixi, hisce speciebus processum terminalem deesse. Erravi, quod postea 
vidi: adest, sed parvulus. — „Stygno“ valido (ibid.) autem processus terminalis deest; 
sed lioc animal ad genus Stygni (rnilii tum incogniti) non pertinet, sed ad genus aliud, 
quod Stygnopsidem appellare nunc propono. At genera Stygni et genera vicina pro- 
cessum terminalem habent. Stygnopsis valiäa non Africae sed Amerieae indigena est. 
