PLANTARUM RARIORUM. 41 
Decas IV. 
M,u»u 
Novam hanc 8c fingularem omnino plantam prope Veram Crucem invenit amicus fupra lau- 
datus. Nomen quidem obtinet amici jucundiffimi Philippi Mille r, viri paucis admodum in 
plantarum cognitione, nulli vero in earum cultura fecundi. Hifce autem verbis Generis defi- 
nitio ab ipfo inventore fcribitur. 
“ Milleria eft Plantae genus, flore compofito, conflante pluribus flofculis, & unico fe- 
Cc miflofculo, communi calyce comprehenfis. Flofculi omnes fleriles funt, fed femiflofculo 
<c fuccedit Semen unicum.” 
Ex Radice fibrofa, Caulis alfurgit, quinque aut fex pedes altus, quadratus, fulcatus, verfus 
imam partem bullis albicantibus afper. Rami ex alis foliorum inter fe contrarii oriuntur. Folia 
etiam habet adverfa, ferrata, perampla, caudata, nervo donata ex purpura nigro, deinde in 
latitudinem flatim ampliata, unde in mucronem acutum definunt. Nervi, ubi Cauda definit, 
verfus extremitatem Folii brachiantur. In fummitate plantae, atque in extremitatibus ramu- 
lorum, qui bifariam femper dividuntur. Flores habentur compofiti, Angularis admodum ftru- 
«fturae: Ovario namque monofpermo quatuor Flofculi flavi infident. Stylo per vaginam nigro- 
purpuream tranfeunte, & femiflofculus unicus, trifidus. 
Seminibus tantummodo propagari poteft, quae Martio menfe in pulvino ftercorato feran- 
tur. Cum plantae fe primo oftenderint, eas in alium pulvinum ftercoratum transferto. Cum 
ad altitudinem pedalem fe attulerint, cum terra radicibus adhaerente eas evellito & in vafa 
fidtilia, terra levi, pingui repleta transferto. Ipfa autem vafa fictilia in pulvinum cortice 
ftercoratum demittito, atque in Hybernaculo fervato. 
L 
MARTYNIA 
