37 
zijn  ventrale  deel  fijne  vertikale  streepen,  door  huidzintuig-kanalen 
veroorzaakt  en  die  o.a.  ook,  ofschoon  in  eenigszins  anderen  vorm, 
bij  Clupea  jimbriata  en  perforaia  worden  aangetroffen.  Ook  het 
praeopercnlnm  vertoont  eenig  relief.  Onder  gunstige  belichting  zijn 
op  dit  beenstuk  fijne  van  nit  één  punt  uitstralende  lijnen  te  ont- 
dekken, die  ik  bij  de  recente  soorten  niet  in  die  mate  aantref.  Het 
opercnlurn  is  niet  geheel  twee  maal  zoo  hoog  als  lang. 
De  stralen  van  de  dorsale  zijn  niet  met  zekerheid  te  tellen,  door- 
dat een  gedeelte  van  de  schubben  van  den  rug  over  deze  vin  zijn 
gegleden.  Ik  meen  er  15  te  kunnen  onderscheiden.  Ook  de  ligging 
van  de  rugvin  is  niet  precies  aan  te  geven,  daar,  zooals  boven 
gezegd,  de  wervelkolom  verwrongen  is.  De  oorsprong  van  de  dorsale 
ligt  ongeveer  in  het  midden  tusschen  snuit  en  basis  van  de  caudale 
en  boven  den  27sten  wervel,  van  den  staart  af  gerekend.  De  langste 
D.  straal  is  ongeveer  gelijk  aan  de  hoogte  van  het  operculum. 
De  geheele  ventrale  helft  van  den  visch  is  zwaar  beschadigd,  zoodat 
over  de  anale  en  de  ventralen  niets  te  zeggen  valt.  Van  de  pecto- 
ralen en  van  den  schoudergordel  zijn  slechts  eenige  resten  over. 
Zooals  boven  reeds  gezegd,  is  het  schubkleed  goed  geconserveerd, 
ofschoon  de  meeste  schubben  van  hun  plaats  verschoven  zijn  in 
dorsale  richting  en  sommige  geheel  geïsoleerd  zijn,  wat  hunne  bestu- 
deering  evenwel  vergemakkelijkt. 
Wanneer  wij  de  schubben  vergelijken  met  die  van  de  naast  ver- 
wante recente  soorten,  vinden  wij  de  grootste  overeenkomst  met 
die  van  Clupea  perforata  en  jimbriata,  welke  echter  doorboringen 
van  grootere  afmetingen  hebben.  Ook  is  de  achterrand  der  schubben 
in  deze  soorten  meer  gerafeld.  De  eerste,  doorloopende  dwarsgroef 
is  op  alle  sehubben  van  mijn  exemplaar  zichtbaar,  de  volgende 
onderbroken  groeven  (ongeveer  3 in  getal)  zijn  vooral  op  de  schubben 
van  den  staart  ontwikkeld.  Overigens  zijn  de  schubben  nagenoeg 
glad  ; slechts  hier  en  daar  zijn  wat  fijne  evenwijdige  streepjes  zichtbaar. 
Zooals  te  verwachten  viel,  zijn  er  geen  gekielde  rngschubben.  De 
gekielde  buikschubben  zijn  gedeeltelijk  zeer  goed  bewaard  gebleven 
maar  alle  zijn  van  hun  plaats  gerukt  en  verspreid,  zoodat  hun 
aantal  niet  is  na  te  gaan.  De  dorsaal  gerichte  uitloopers  van  de 
buikschubben  of  buikdoorns  zijn  hier  en  daar  zeer  fraai  te  zien. 
Zij  schijnen  mij  korter"  toe  dan  bij  de  recente  soorten.  Mogelijk  zijn 
zij  afgebroken. 
C.  {S.)  brouweri  komt  het  meest  overeen  met  C.  jimbriata  en 
perforata,  doch  wijkt  daarvan  af  door  andere  skulptuur  op  de 
kieuwdeksels  en  door  kleine  verschillen  in  de  schubben. 
De  determinatie  van  het  tweede  fossiel  is  minder  zeker.  Dit  bestaat 
