39 
voorafgaande  deel  aanwezig.  Het  voorste  deel  van  den  visch  ontbreekt. 
De  ventralen  en  een  deel  van  het  bekken  zijn  nog  juist  gespaard. 
Van  den  schoudergordel  is  het  caudale  deel  van  het  postcleithruni 
Clupea  (Sardinella)  brouweri  n.  sp.  XI- 
zichtbaar.  De  rompwervels  dragen  lange  parapophjsen,  waaraan  de 
ribben  zijn  bevestigd.  Er  zijn  14  caudaalwervels.  De  caiidale  heeft 
17  stralen,  waarvan  vermoedelijk  2 ongedeeld  zijn.  De  dorsale  heeft 
a;  -f-  3 stekels  en  17  weeke  stralen,  de  anale  11  en  de  ventrale  6 
stralen. 
De  schubben  zijn  gedeeltelijk  buitengewoon  goed  geconserveerd. 
Zij  zijn  min  of  meer  rechthoekig,  met  convexen  achterrand.  Van  het 
centrum  loopen  een  10  tal  groeven  divergeerend  naar  den  voorrand. 
Naar  den  achterrand  loopen  een  groot  aantal  evenwijdige  dichtopeen- 
staande  rijen  van  uiterst  fijne  platte  stekeltjes.  Overigens  wordt  het 
oppervlak  van  de  schub  bedekt  door  fijne,  concentrisch  om  het 
middelpunt  gerangschikte  lijntjes,  die  telkens  tusschen  de  groeven 
naar  buiten  uitbuigen. 
Met  deze  weinige  gegevens  nu  moest  een  nadere  determinatie  be- 
proefd worden.  Een  eerste  aanwijzing  was  daarbij  het  groote  ver- 
schil in  aantal  weeke  stralen  van  dorsale  en  anale.  Daardoor  vielen 
een  aantal  vormen  weg,  waarin  tweede  dorsale  en  anale  van  on- 
geveer gelijke  lengte  zijn.  De  struktuur  van  de  schubben  bracht  mij 
nu  verder  op  den  goeden  weg,  tot  ik  aanlandde  bij  het  recente 
genus  Lutjanus.  Wel  is  waar  hebben  de  meeste  soorten  van  dit 
genus  minder  D-stralen  dan  mijn  exemplaar,  maar  bij  enkele  is 
dit  ongeveer  gelijk,  o.a.  bij  Lutjanus  sehae,  die  ik  nu  voor  verdere 
vergelijking  koos.  Een  skelet,  van  deze  soort  vervaardigd,  vertoonde 
tot  in  bijzonderheden  zulk  een  overeenkomst  met  mijn  fossiel,  dat 
