58 
tieve,  zooals  de  theorie  der  oinladiiig  ')  dat  verlangt.  Eenige  proeven 
over  het  nitvlokken  met  verschillende  zonten  ztillen  in  een  volgende 
mededeel ing  beschreven  worden. 
Enkele  voorbeelden  van  den  invloed  van  den  oorspronkelijken 
zniirgraad  van  de  latex  op  de  ligging  van  de  grenzen  der  gebieden 
bespreken  wij  in  § 8. 
^ 4.  Salpeterzuur. 
Wij  hebben  eveneens  seriebepalingen  gedaan  met  salpeterzuur  en 
zwavelzuur,  maar  minder  uitvoerig,  zoodat  de  grenzen  der  verschil- 
lende gebieden  slechts  globaal  werden  vastgesteld.  Voor  deze  proeven 
werd  latex  van  een  andere  groep  boomen  gebruikt,  die  28  7g  rubber 
bevatte.  Fig.  3 geeft  de  bepalingen  voor  salpeterzuur.  Hetalgemeene 
beeld  is  volkomen  hetzelfde  als  bij  zoutzuur,  maar  het  vloeibare  en 
brijige  gebied  zijn  kleiner.  Eig.  3 loopt  maar  tot  mengsels  met  70  7i 
latex;  de  top  van  het  brijige  gebied,  die  bij  zoutzuur  bij  75  7»  latex 
en  ongeveer  0.07  N lag,  wordt  hier  bij  iets  minder  dan  60  7ii  latex 
en  ongeveer  0.04  N gevonden.  De  top  van  het  geheel  vloeibare 
gebied  is  naar  verhouding  nog  meer  naar  links  verschoven,  zoodat 
er  tusschen  deze  beide  toppen  een  zeer  breed  ,,brijig”  gebied  ligt, 
waarin  wij  door  een  stippellijn  het  gedeelte,  waar  na  twee  uur  een 
dikke  of  vrij  dikke  brij  ontstaan  is,  hebben  gescheiden  van  het  deel, 
dat  nog  tamelijk  vloeibare  mengsels  met  slierten  of  beginnende 
scdiifting  vertoont.  De  bovengrenzen  liggen  bij  salpeterzuur  ongeveer 
op  de  helft  van  de  normaliteit  van  die  bij  zoutzuur. 
*)  Vergelijk  F.  Povvis,  Z.  Phys.  Gliem.  89  (1915),  105. 
H.  R.  Kbuyt,  Deze  Verslagen  23  (1914),  l,  252  en  25  (1917),  11,  1038. 
