9 
meten  en,  bij  optredend  verscliil,  een  correctie  aan  de  tussciien- 
liggende  waaiden  aangebracht.  De  metingen  zijn  verricht  in  den 
viscosirneter  van  Ostwald  ')  en  bij  25°. 
In  de  hier  volgende  tabellen  zijn  de  aangegeven  concentiaties 
eindconcentralies,  de  viscositeit  van  benzol  is  1.000  gesteld,  rjg  is  de 
viscositeit  eener  electrolytoplossing,  die  van  een  rubbersol  met 
gelijke  electrolytconcentratie.  Onder  is  de  verhouding  dezer 
ne 
grootheden  aangegeven,  nadat  de  vermelde  correctie  voor  de  tijd- 
reactie  is  aangebracht. 
TABEL  1. 
Invloed  van  benzoëzuur  op  de  viscositeit  van  rubbersolen. 
Conc.  Benzoëz. 
mMol  p.  L. 
Viscositeit 
benzol  -p  benzoëz. 
Ve 
Viscositeit 
rubber -j-  benzoëz. 
'^s  -|-  e 
■>15  J-  e 
'Ie 
gecorrigeerd 
0 
1.000 
1.698 
1.698 
6 
-9 
1.635 
1.633 
12 
1.601 
1.598 
24 
-^) 
1.584 
1.577 
48 
1.010 
1.565 
1.552 
96 
1.018 
1.559 
1.533 
192 
1.036 
1.574 
1.522 
0 
1.000 
' 1.695 
1.698 
In  fig.  1 zijn  deze  uitkomsten  grafisch  weergegeven.  Geheel  over- 
komstige  bepalingen  zijn  uitgevoerd  met  azijnzuur,  zoutzuur,  zwa- 
veligzuur,  zwavelwaterstof  en  kwikchloride.  De  uitkomsten  zijn 
principieel  dezelfde,  de  viscositeitsverlagende  werking  is  alleen  ver- 
schillend en  wel  bet  sterkst  voor  zoutzuur,  waarbij  reeds  174  'nMol 
per  Liter  de  viscositeit  van  1,573  tot  1,486  verlaagt. 
Merkwaardig  gedraagt  zicli  ammoniak;  in  tabel  II  zijn  de  uit- 
komsten weergegeven. 
Met  inachtneming  van  alle  voorzorgen  overeenkomstig  H.  G.  Bungenberg  de 
Jong,  Ree.  Trav.  chim.  Pays  Bas  43,  1 (1923). 
Geïnterpoleerd  lusschen  de  waarden  voor  0 en  48  inMol  per  L. 
