H.  G.  VAN  DE  Sande  Baehuyzen  werd  2 April  1838  te 
’s-Gravenhage  geboren ; daar  doorliep  bij  de  lagere  school 
en  het  Gjmnasinm,  om  in  1855  te  Delft  en  4 jaar  later 
te  Leiden  student  te  worden;  daar  werden  Verdam,  Ryke 
en  vooral  Kaiser  zijn  leermeesters.  Hier  promoveerde  hij 
21  April  1863  op  een  proefschrift;  ,,over  den  invloed  der 
buiging  op  de  hoogten  van  hemellichteïi  met  den  meridiaan- 
cirkel  bepaald”.  De  inenwe  Leidsche  sterrewacht  had 
gebrek  aan  personeel,  maar  verschillende  volontairs  hielpen 
Kaiser  belangeloos.  Daaronder  Bakhuyzen,  dien  Kaiser 
achtte:  ,,als  voor  de  sterrekunde  te  zijn  geboren”.  Hij 
vond  dan  ook,  dat  het  ,,een  groot  oidieil  voor  de  sterre- 
kunde van  ons  vadeiland”  was,  dat  Bakhuyzen  een  jaar 
later,  in  het  einde  van  1864,  een  betrekking  aanvaardde  als 
leeraar  aan  het  gymnasium  te  ’s-Graveuhage,  twee  jaar 
later  als  leeraar  aan  de  H.  B.  S.  te  Utrecht. 
Reeds  in  1867  werd  hij  geroepen  den  leerstoel  voor 
toegepaste  natuurkunde  te  bezetten  aan  de  Polytechnische 
School  te  Delft.  Vijf  jaren  later  volgde  hij  zijn  leermeester 
te  Leiden  op,  zoodat  het ,, onheil”  was  hersteld.  20  December 
1872  hield  hij  zijn  oratie  over  ,,de  methode  welke  thans 
bij  de  beoefening  der  sterrekunde  moet  gevolgd  worden”. 
Nog  pas  een  groote  maand  geleden  mocht  hij  het  feit 
herdenken,  dat  die  dag  50  jaar  achter  hem  lag  en  ook 
onze  Afdeeling  heeft  hem  toen  een  gelukwensch  ge- 
zonden, schriftelijk,  omdat  persoonlijk  bezoek  slechts  van 
een  zeer  enkel  goed  vriend  bij  den  staat  van  zijn  gezond- 
heid gewenscht  was. 
Het  is  hier  de  plaats  niet,  de  verdiensten  van  Bakhuyzen 
voor  ons  Hooger  Onderwijs  in  het  algemeen  en  voor  de 
Leidsche  sterrewacht  in  het  bizonder  te  gedenken.  Daarom 
moge  volstaan  worden  met  de  vermelding,  dat  Bakhuyzen 
in  zekeren  zin  de  vertegenwoordiger  was  van  de  ouder- 
wetsche  sterrekunde;  hij,  van  wien  eens  gezegd  werd,  dat 
hij  in  hooge  mate  gevoelig  was  voor  de  poëzie  der  laatste 
decimaal,  begreep  zeer  goed  in  welke  richting  zijn  gaven 
lagen.  In  het  bizonder  heeft  hij  zich  gegeven  aan  het  op- 
sporen van  foutenbronnen,  zoowel  van  de  instrumenten  als 
