68 
was.  Hij  vond  de  benedengrens  bij  0,014  N azijnzuur,  de  boven-  j 
grens  bij  0,29  N,  terwijl  de  eigen  zuurgraad  van  de  verdunde  latex  i 
0.015  N was.  Deze  cijfers  komen  met  de  onze  (tabel  2 en  3)  tamelijk 
goed  overeen.  Crosslby’s  benedengrens  ligt  wat  lager  en  zijn  boven-  I 
grens  wat  hooger,  waarbij  de  nog  onbekende  werking  van  formaline  i 
een  rol  kan  gespeeld  hebben.  Crossley  bepaalde  voorts  de  beneden- 
grens van  het  eerste  coagulatiegebied  voor  verdunningen  van  de 
boven  besproken  latex  met  7 7o  i'nbber,  en  vond,  dat  tot  honderd- 
voudige verdunning  toe  de  totale  zuurgraad  (toegevoegd  azijnzuur 
plus  berekende  eigen  zuurgraad)  met  groote  nauwkeurigheid  even- 
redig aan  het  latexgehalte  afnam.  Voor  gedialyseerde  latex  met  een 
gehalte  van  12  "/o  totaal  vaste  stof  (dus  een  mengsel  met  ongeveer 
40  7o  latex)  vond  Crossley  ’)  de  volgende  cijfers  voor  de  beneden- 
en  bovengrens  van  het  eerste  coagulatiegebied:  , 
TABEL  8. 
Ondergrens 
Bovengrens 
Azijnzuur 
0.02  N 
0.18  N 
Trichloorazijnzuur 
0.005 
0.026 
Mierenzuur 
0.008 
0.022 
Zoutzuur 
0.004 
0.016 
Zwavelzuur 
0.005 
0.018 
De  gedialyseerde  latex  was  slechts  0.001  N zuur;  de  grenzen 
liggen  alle  (behalve  de  bovengi’ens  bij  zwavelzuur)  lager  dan  wij 
voor  normale  latex  vonden,  zoodat  de  dialyseerbare  serumbestand- 
deelen  in  natuurlijke  latex  anticoaguleerend  zonden  werken. 
Als  een  critiek  op  deze  onderzoekingen  publiceerde  B.  J.  Eaton  7 
eenige  series  waarnemingen  met  zoutzuui',  salpeterzuur,  zwavelzuur 
en  azijnzuur,  die  echter  zeer  onvolledig  zijn  en  niet  veel  klaarheid 
in  de  verschijnselen  brachten;  Eaton  vond  mengsels  die  vloeibaar 
bleven,  maar  schreef  dit  aan  een  vertraging  van  de  coagulatie  door 
groote  verdunning  toe,  of  aan  een  insluiten  van  het  zuur  in  de 
klompjes  bij  gedeeltelijke  coagulatie.  Eaton  ontkent  het  bestaan  van 
ee)i  maxiumgrens  voor  het  (eerste)  coagulatiegebied,  zooals  Crossley 
die  vastgesteld  had;  uit  het  vorenstaande  blijkt  duidelijk,  dat  deze 
critiek  geheel  zonder  grond  is,  en  dat  de  door  Parein  en  Crossley 
')  India  Rubber  Journal  42  (1911),  1345. 
Buil.  of  the  Dept.  of  Agric.,  Fed.  Malay  States  No.  17  (1912),  pag.  10. 
