«9 
beschreven  maxiraumgrens  wel  degelijk  bestaat;  maar  alleen  bij 
mengsels  met  een  latexgehalte  beneden  zekere  grens. 
G.  S.  Whitby')  was  de  eerste,  die  nadrukkelijk  op  het  bestaan 
van  het  tweede  coagiilatiegebied  boven  het  tweede  vloeibare  gebied 
wees  en  eenige  volledige  series  vloeibaar-gecoaguleerd-vloeibaar- 
gecoaguleerd  beschreef.  Whitby  stelde  voor  deze  verschijnselen  de 
verklaring  op,  dat  kleine  hoeveelheden  zuur  activeerend  werken  op 
een  in  latex  aanwezig  enzym,  coagulase,  dat  bij  kleinen  zuurgraad 
de  coagulafie  zon  bewerken,  maar  bij  grooteren  zuurgraad  onwerkzaam 
zou  worden;  het  tweede  coagulatiegebied  zou  dan  een  directe 
eiwitpraecipitatie  door  grootere  hoeveelheden  zuur  zijn. 
Wij  willen  de  waarnemingen  van  de  laatste  twee  onderzoekers 
ook  nog  even  met  de  onze  vergelijken. 
1.  Zoutzuur.  In  Fig.  6 zijn  de  grenzen  uit  Fig.  2 overgenomen 
en  daarin  geschetst  de  door  Eaton  en  Whitby  gedane  waarneiïiij)gen. 
Uitgaande  van  onverdunde  latex  vond  Eaton  met  10  “/o  zuur 
(lijn  1 in  fig.  6)  een  onafgebroken  serie  coagulaties,  maar  met  1 "/o 
zuur  (lijn  2)  kwam  hij  in  het  vloeibare  gebied.  Twee  series  met 
1 ; 2 verdunde  latex  (ons  337,  Vo)  gaven  hem  den  overgang  van 
gecoaguleerd  tot  brijig  te  zien,  maar  maakten  niet  duidelijk,  dat  hij 
weer  in  het  tweede  vloeibare  gebied  was  aangeland  (lijn  3 en  4). 
Het  bovenste  coagulatiegebied  nam  Eaton  niet  waar. 
9 Zeitschr.  Koll.  Ghem.  12  (1913),  156,  India  Rubber  Journal  (London)  45 
(1913),  945;  verder  Agric.  Buil.  of  the  Dept.  of  Agr.  F.M.  S.  (Kuala  Lumpur)  6 
(1918),  381. 
