91 
meer  septa,  dus  naast  de  stopverf.  Wanneer  het  centrale  deel  van 
een  septnm  zijn  levende  deelen  verloren  heeft,  zet  zich  dit  proces 
voort  naar  de  peripherie  en  vervolgens  langs  den  rand  naar  de 
onderoppervlakte  van  de  koraal.  Van  het  afslei  vende  weefsel  blijven 
sommige  geïsoleerde  gedeelten  iti  leven  en  hieinit  ontstaan  knoppen. 
Aan  den  rand  van  de  onde  koraal  zijn  deze  klein  en  hebben  een 
regelmatige  gedaante;  zij  ontwikkelen  zich  als  knoppen  van  een 
anthocormns. 
Over  de  ontwikkeling  van  het  skelet  is  nog  het  volgende  op  te 
merken.  Volgens  Bourne')  zonden  de  twaalf  eerste  septa  van  Fnngia 
tegelijkertijd  ontstaan,  evenals  dit  het  geval  is  bij  Astroides.  In  deze 
knoppen  ontstaan  echter  eerst  de  zes  septa  van  den  eersten  cjclus 
en  daarna  die  van  den  tweeden.  Daar  de  ontwikkeling  van  de 
knoppen  een  zoo  regelmatige  is  eji  bovendien  de  ondere  stadia  ge- 
heel overeenkomen  met  die  van  de  knoppen  van  een  anthocormns, 
is  ook  te  verwachten  dat  de  eerste  ontwikkeling  van  het  skelet  van 
de  jonge  Fnngia’s,  die  nit  plannlae  ontstaan,  op  dezelfde  manier 
plaats  vindt  als  bij  de  jongste  hier  beschreven  knoppen. 
Bovendien  bezitten  de  jongste  stadia  van  Fnngia  patella,  d\e  door 
Gardinkh^)  beschreven  zijn,  niet  meer  dan  zes  septa,  teiwijl  de 
ondere  stadia  een  groote  gelijkenis  verloonen  met  de  jonge  Fnngia’s 
die  Boürne  beschreef.  Ook  Vaüghan')  wijst  er  op  dat  het  niet 
bewezen  is,  dat  de  eerste  twaalf  septa  van  Fnngia  tegelijkeitijd 
optreden. 
In  de  ontwikkeling  van  CaryophylUa  komt  een  stadium  voor, 
waaro|)  het  skelet  met  het  in  Tekstfig.  b afgebeelde  een  groote 
gelijkenis  vertoont.  Echter  zijn  de  voorafgaande  processen  bij  beide 
koralen  verschillend:  terwijl  bij  Caryopbyllia  eerst  de  septa  ontstaan 
en  later  de  theca  gevormd  wordt,  geschiedt  dit  bij  Fnngia  omge- 
keerd. Bij  CaryophylUa  steken  de  septa  dan  ook  reeds  op  een  veel 
vroeger  stadium  boven  de  theca  nit  dan  bij  Fnngia. 
Terwijl  dus  aan  den  rand  een  aantal  kleine  knoppen  en  aan  den 
onderkant  verschillende  groote  knoppen  ontstaaji,  sterft  het  weefsel 
verder  af.  Het  resultaat  hiervan  is  dan  een  dood  exemplaar  met  een 
groot  aantal  levende  knoppen  van  verschillenden  oiidei'dom.  Door 
h loc.  cit. 
2)  J.  Stanley  Gardiner,  On  the  Postembryonic  Development  of  Gycloseris. 
Willey’s  Zoological  Results.  Pt.  II,  1899. 
*)  T.  Wayland  Vaughan,  Recent  Madreporaiia  of  the  Hawaiian  Islands  and 
Laysan.  Smithsonian  Institution,  U.  S.  Nat.  Museum,  Buil.  59.  1907. 
h G.  VON  Koch,  Entwicklung  von  Caryophyllia  cyathus.  Mitt.  Zool.  Stat.  Neapel, 
Bd.  XII,  1897.  (Het  bedoelde  stadium  is  afgebeeld  in  Fig.  14). 
