93 
gedeelten  zich  niet  van  de  rest  van  de  oude  koraal  afsnoeren,  maal* 
aan  het  skelet  vastgehecht  blijven,  doet  aan  de  theoretische  waarde 
van  de  afsnoering  niets  af. 
Korschblt  en  Heider  wijzen  er  op,  dat  de  fragmentatie  waar- 
schijnlijk geen  oorspronkelijk  verschijnsel  is,  maar  van  processen 
van  deeling  of  knopvorming  af  te  leiden  is.  De  hier  behandelde 
processen  bij  Fungia  staan  zonder  eenigen  twijfel  in  verband  met 
knopvorming.  Men  vindt  soms  dochterindividuen  aan  de  aborale 
oppervlakte  van  exemplaren,  wier  orale  oppervlakte  geen  onregel- 
matigheden vertoont.  Deze  dochterindividuen  zijn  dan  echte  knoppen. 
Zij  hebben  hetzelfde  uiterlijk  en  zijn  op  dezelfde  manier  verbonden 
aan  de  oude  koraal  als  de  knoppen,  die  ten  gevolge  van  de  proef 
tot  stand  kwamen.  Ook  kunnen  dochterindividuen  zich  ontwikkelen 
uit  dat  deel  van  het  levende  weefsel  van  een  moederkoraal,  dat 
grenst  aan  een  klein  gebied  van  den  rand,  waarvan  het  levende 
weefsel  verloren  gegaan  is.  Het  moederdier  bestaat  dan  nog  als 
individu,  hoewel  het  eenigszins  beschadigd  is,  en  de  jonge  individuen 
die  uit  een  deel  van  de  levende  weefsels  ontstaan,  zijn  ook  in  dit 
geval  knoppen. 
Uit  de  proef  volgt  verder,  dat  elk  deel  van  het  weefsel  zich 
differentieeren  kan  tot  een  volledig  individu.  Dit  komt  echter  pas 
tot  uiting  als  de  samenhang  tusschen  de  levende  deelen  van  het 
oorspronkelijke  dier  verloren  gaat  door  vernietiging  van  een  gedeelte 
van  het  weefsel. 
De  plaats,  waar  de  jonge  individuen  zich  ontwikkelen,  is  zeer 
verschillend.  Zij  kunnen  op  den  top  van  de  ribben  of  tusschen  twee 
ribben  ontstaan,  of  ook  wel,  als  zij  grooter  zijn,  op  meerdere  ribben 
tegelijk  (Fig.  1).  Bij  koralen,  die  omgekeerd  lagen,  terwijl  het 
weefsel  te  gronde  ging,  kunnen  jonge  individuen  ontstaan  tusschen 
de  septa  en  in  de  omgeving  van  den  mond,  dus  aan  de  orale 
oppervlakte. 
Sommige  exemplaren  van  de  proefdieren  zouden  in  staat  geweest  zijn 
in  weinig  veranderden  vorm  verder  door  te  leven.  Dit  zijn  de 
koralen,  waarbij  rondom  het  vernietigde  centrale  deel  van  de  orale 
oppervlakte  nieuwe  monden  ontstaan  waren.  Bij  de  meeste  exem- 
plaren was  de  vorm  een  geheel  andere  geworden : het  eindresultaat 
zou  steeds  geweest  zijn  een  doode  schijf  met  een  aantal  jonge  levende 
individuen,  voornamelijk  aan  de  onderoppervlakte  en  aan  den  rand 
De  jonge  individuen  aan  de  onderzijde  waren  in  ongunstige  omstan- 
digheden om  zich  verder  te  ontwikkelen,  hoewel  enkele  reeds  vrij 
groot  waren  (Fig.  4).  De  jonge  Fungia’s  aan  het  randgedeelte 
zouden  zich,  wanneer  de  koralen  op  het  rif  gebleven  waren,  verder 
