144 
= (n  a' 
ft")  {n'  a'  X)  Uryr 
(222.11) 
2 
0 
A,3 
= a^"  a 
cc'  a'ci*  Ci'x 
(123.11) 
6 
II 
= (a'  a' 
' u)  {a"  a u)  {a  a'  ii) 
(111.30) 
1 
1 
= (a  a 
a")  üx  a'x  Cl" X 
(111.03) 
1 
0, 
= (a'  a’ 
' ?<)  a'a  a"a 
(211.10) 
3 
-Ë'2.3 
= {a'  a' 
' 11)  a"ci  Ma  « 
(211,21) 
6 
‘) 
1\ 
= (a  a’  1 
a")  (a  a”  u)  (b  a u) 
(211.21) 
3 
Y 
= (a  a’ 
a")  üx  a'a  a'a 
(311.01) 
3 
— («'  tt 
' x)  Ma'  Ua" 
(122.01) 
3 
vl/23 
= a'a  a' 
'a  ttx  [a  a"  u)  a'x  -j-  (a 
a' m)  a'VI  (311.12) 
3 
-È'2.3 
— («'  rt 
" x)  üa"  ax  Ua' 
(122.12) 
6 
r 
= («  a' 
a")  Ua  Ua'  Ua" 
(222.30) 
1 
t/2,3 
= {a'  a' 
' u)  a’a"  a"a  Ua  Ua" 
(213.30) 
6 
H 
= (n'  a' 
' .r)  (n"  (c  x)  («  d'  x) 
(222.03) 
1 
F2,3 
= ((('  a' 
' x)  a"a’  aa"a"x  ax 
(123.03) 
6 
(d  ft 
d")  Ua  da'  da" 
(322  10) 
3 
G, 
= {a'a'\t)  a'e^ii  arj,it  a^'  a"a> 
(133.10) 
3 
(9j 
= {a'a" 
c)  a"a'  a"a  a'a  d'a" 
(233.01) 
3 
') 
methoden  der  nu  volgende  ii 
■reducibiliteitsbewijzen  zijn  geen 
dan 
in  § 1 
gevolgde. 
Vooreerst  zijn  de  vormen  L,  F,  i2,  X,  G,  U,  Y irredncibel,  want 
waren  ze  redncihel  dan  waren  ook  C,  D,  D,  L,  (zie  § 1), 
die  uit  de  eerstgenoemde  door  identificeering  van  2 van  de  3 kegel- 
sneden ontstaan,  reducibel. 
Voor  de  beide  vormen  ^2,3 ; ^^3,2  vindt  met»  door  specialiseering : 
[^2,3]  1=2  = 6^,3  =:  irredncibel;  [^2,3]i=3=  reducibel; 
[^^3,2]  1=2  = reducibel  ; [^3  2]  1=3  = 63,2  = irredncibel; 
b De  som  der  3 vormen  V is  reducibel. 
**)  Bij  CiAMBEBLiNi  hecten  deze  6 vormen  Pj  Pg  Pg  TIi  Tig  ITa. 
Bij  CiAMBERLiNi  liecten  deze  6 vormen  P31,  Pjg»  -E'^23)  ^'12- 
4)  Bij  CiAMBERLiNi  hecten  deze  6 vormen  Pgs  ^12  U'2%  P'31  P'i2- 
'>)  De  vormen  G en  6r  staan  niet  in  de  tabel  van  Ciamberlini  (p.  153).  Dit  is 
echter  klaarblijkelijk  eeii  schrijf-  of  drukfout,  want  op  p.  145  wordt  de  vorm  G 
genoemd  onder  de  „Forme  con  un  determinante  fattore”;  bij  de  reducibele  vormen 
op  p.  148  wordt  G niet  genoemd  (d.w.z  G wordt  wèl  tot  de  „forme  fundamentaie” 
gerekend):  in  de  tabel  der  „forme  fundamentale”  op  p.  153  wordt  G niet  genoemd, 
echter  wel  meegeteld,  en  in  de  meetkundige  toepassingen  p.  157  duikt  G weder 
op.  Vgl.  Seelig,  Monatshefte  f.  Math.  u.  Pliys.  29,  p.  265,  noot  21. 
®)  Bij  Baker  vindt  men  bovendien  nog  de  vormen  (810)2,  (911  )>  1010),  die 
reducibel  zijn  volgens  Ciamberlini  (p.  151  g-,  p.  149  c,  p.  151 .7). 
