153 
De  isoleering  der  haenioly tica  gescliiedde  op  de  volgende  wijze; 
Het  door  venapunctie  verkregen  versche  gedefibrineerde  bloed  werd  scherp  afge- 
cenlrifugeerd,  de  bloedlichaampjes  in  vetvrij  filtreerpapier  opgezogen  en  bij  37°  G. 
gedroogd.  Dan  werden  de  gedroogde  bloedlichaampjes  gedurende  1 uur  met  een 
voldoende  hoeveelheid  petroleumaether  bij  kamertemperatuur  geextraheerd  ; hier- 
door worden  neutrale  vetten  en  de  meeste  cholesterine  verwijderd,  zonder  verlies 
van  haemolytische  stoffen.  De  verdere  quantitatieve  extractie  geschiedde  in  een 
speciaal  geconstrueerd  apparaatje  voor  extractie  bij  kookpuntstemperatuur  met 
altijd  versch  gedistilleerd  oplosmiddel,  wat  ook  voor  kleine  hoeveelheden  geschikt 
is.  Als  oplosmiddel  werd  op  grond  van  ervaringen  der  phosphatiedchemie  aceton 
gekozen;  om  echter  hiermede  de  haemolytica  quantitatief  te  kunnen  extraheeren, 
was  een  voorafgaande  behandeling  met  alcoholdamp  gedurende  Va  uur  noodzake- 
lijk. Een  daarop  volgende  heete  aceton-extractie  gedurende  2 uren  lost  alle  aan- 
wezige haemolytica  op. 
Voor  verdere  fractioneering  werd  het  acetonextract  op  een  klein  volume  inge- 
dampt en  1 nacht  in  het  ijs  gezet.  Daarbij  slaan  de  meeste  opgeloste  sloffen 
neer,  en  hierbij  bevinden  zich  geen  haemolytica.  De  overblijvende  sterk  werkzame 
fractie  heeft  de  volgende  eigenschappen  : 
Zij  is  bij  zwak  zure  reactie  oplosbaar  in  alle  typische  vetoplosmiddelen ; doch 
bij  alcalische  reactie  zijn  de  haemolytica  onoplosbaar  in  petroleumaether.  De  ge- 
zochte stoffen  slaan  niet  neer  met  Gd,  maar  worden  in  waterige  oplossing  quan- 
titatief geprecipiteerd  door  Ba,  en  uit  acetonoplossing  quantitatief  door  een 
ammoniakale  loodacetaatoplossing  bij  tegenwoordigheid  van  tenminste  30  % water. 
De  gezochte  haernoljtica  vertoonen  dos  alle  typische  reacties  der 
hoogere  vetzuren.  De  genoemde  precipitaten  waren  alle  vrij  van  P, 
zoodat  phosphatiden  definitief  uitgesloten  kunnen  worden,  en  de 
normale  haemolytische  bloedextractiestoffen  met  hoogere  vetzuren, 
resp.  hunne  zeepen  moeten  worden  geidentificeeid. 
Uit  de  oplosbaarheid  der  Pb-  eti  Ba-zouten  bleek,  dat  wij  hier 
met  een  mengsel  van  verzadigde,  weinig  onverzadigde  en  sterk 
onverzadigde  vetzuren  te  doen  hebben.  Het  verdere  onderzoek  zal 
den  aard  en  de  procentische  verhouding  dezer  vetzuren  moeten 
vaststellen. 
Slechts  door  een  nauwkeurig  quantitatief  onderzoek  zijn  op  deze 
wijze  de  vetzuurfractie  en  de  phosphatiedfractie  van  elkaar  te 
scheiden;  vroegere  onderzoekers  hebben  waarschijnlijk  deze  scheiding 
niet  kunnen  uitvoeren,  zoodat  den  phosphatiden  eveneens  een  rol 
bij  de  haemolyse  werd  toegeschreven. 
In  aansluiting  aan  deze  uitkomsten  hebben  wij  nog  eens  de 
haemolytische  werking  van  lecithine  onderzocht.  Het  bleek,  dat  een 
lecithinepreparaat,  dat  door  nieuwere  methoden  werkelijk  gezuiverd 
was,  B geen  haemolytische  eigenschappen  vertoonde,  en  dat  haemo- 
1)  Zie  A.  voN  Szent-Györgyi,  verschijnt  in  de  Biocliem.  Zeitschr. 
