Physiolögie.  — R.  Brinkman  en  A.  von  Szent-Györgyi  : „Onder- 
zoekingen over  de  chemische  oorzaken  der  noiinale  en 
pathologische  haemolyse”. 
(Aangeboden  door  de  Heeren  H.  J.  Hamburger  en  E.  D.  VViersma). 
II.  Over  den  toestand,  waarin  sterk  haemolytische  vetzuren 
in  het  normale  bloed  voorkomen. 
In  de  vorige  tnededeeling  werd  beschreven,  lioe  uit  normaal 
bloed  een  vrij  groote  hoeveelheid  sterk  haemoljtische  hoogere  vet- 
ZLireti  kan  worden  geïsoleerd.  Het  is  duidelijk,  dat  deze  vetzuur- 
werking  in  het  bloed  geheel  of  bijna  geheel  moet  zijn  opgeheven ; 
door  welke  oorzaken  dit  gebeurt,  is  echter  niet  bekend.  Men  heeft 
in  dit  verband  voornamelijk  gedacht  aan  de  vormijig  van  eiwit- 
vetzLiurverbindingen,  zonder  Ie  weten,  of  deze  combinaties  in  het 
bloed  kunnen  bestaan,  en  of  ze  aan  het  vetzuur  het  haemolytische 
karakter  geheel  kunnen  ontnemen.  Toch  moet  de  kennis  dezer 
vetzuur-inactiveering  voor  de  genese  der  normale  en  pathologische 
haemolyse  van  groot  belang  zijn,  daar  een  insufficientie  van  het 
bindingsmechanisme  de  bloedlichaampjes  in  gevaar  brengt. 
Om  te  onderzoeken,  hoe  en  waar  de  vetzuren  iji  het  bloed 
gebonden  worden,  hebben  wij  gebruik  gemaakt  van  de  sterke 
capillairactiviteit  dezer  verbindingen,  en  dit  ten  eerste  omdat  juist 
deze  capillairactiviteit  een  eigenschap  is,  waarmede  haemolyseerend 
vermogen  en  bitidingsneiging  ten  nauwste  samenhangen,  en  ten 
tweede,  omdal  wij  de  op|)ervlaktespaninug-verandering  van  kleine 
hoeveelheden  plasma  of  bloed  sne!  en  nauwkeurig  kunnen  bepalen 
met  de  torsiebalans  ’). 
De  oppervlak tespamiing  eener  neutrale  sterk  verdunde  vetzuur- 
oplossing  is  veel  lager  dan  de  statische  oppervlaktespanning  van 
bloed  of  serum  ■ dit  wijst  er  dus  at  op,  dat  de  vetzuren  niet  vrij 
kunnen  voorkomen  in  het  bloed,  maar  alleen  in  gebonden  toestand. 
De  geringste  hoeveelheid  vrij  voorkomend  vetzuur  moet  zich  in  het 
plasma  on  raiddellijk  door  een  sterke  daling  der  statische  oppervlakte- 
spanning verraden,  doch  ook  de  capillairactiviteit  der  eiwit-vetzuur- 
verbindingen  is  voor  zoover  wij  weten  steeds  zoo  groot,  dat  een 
h Brinkman  en  Van  Dam.  Münch.  med  Woch.  1550  (1921). 
