J70 
geeft  een  maat  voor  de  onverzadigdheid  en  wordt  nitgedrnkt  in 
gewichtsprocenten  van  de  afgewogen  hoeveelheid. 
Bij  elke  proef  werd  300  Gr.  der  paraffine  in  bewerking  genomen, 
terwijl  een  even  groot  gewicht  aan  steenen  ter  bevordering  van  eene 
goede  menging  in  den  autoclaaf  werd  gedaan,  steeds  werd  bij  onge- 
veer 435°  gewerkt.  In  de  tabel  vindt  men  eenige  der  verkregen 
resultaten  vereenigd,  terwijl  men  in  lig.  2 een  voorbeeld  vindt  van 
de  verandering  van  den  druk  gedurende  het  verloop  der  proef- 
nemingen 33  en  34.  Hoewel  men  bij  proef  33,  waarschijnlijk  in 
verband  met  de  hooge  temperatnnr,  niet  de  typische,  in  onze  vorige 
mededeeling  vermelde,  drnkcurve  volgens  Bergius  verkrijgt,  is  het 
verschil  met  de  crackings-drnklijnen  toch  nog  zeer  opvallend.  Bij 
alle  andere  in  de  tabel  aangegeven  proefnemingen  zijn  de  verkregen 
di-nklijnen  analoog  met  die  van  nrs  33  en  34.  De  bij  het  Bergiüs- 
proces  verkregen  oliën  waren  geel  tot  rood  gekleurd  en  volkomen 
doorschijnend,  op  den  bodem  zette  zich  eene  geringe  hoeveelheid 
koolstof  af.  De  bij  cracking  verkregen  oliën  waren  zeer  donker  van 
kleur  en  vrijwel  ondoorzichtig.  Ook  hier  krijgen  we  afscheiding  van 
een  weinig  koolstof.  De  kleine  hoeveelheid  koolstof,  die  zich  op  den 
bodem  afzet,  vermeerderd  met  het  gewicht  aan  koolstof,  dat  zich 
op  de  steenen  reeds  afzette,  is,  zoowel  bij  de  cracking  als  bij  de 
BERGius-methode,  zoo  gering,  dat  wij  kunnen  aannemen,  dat  practisch 
gesproken  bij  heide  processen  de  paraffine  geheel  in  olie  en  gas  is 
omgezet. 
Hierbij  laten  wij  buiten  beschouwing  de  proefnemingen  nrs  35, 
37  en  40,  waar  de  duur  der  processen  nog  zoo  gering  was,  dat  het 
reactieproduct  nog  gedeeltelijk  vast  was  gebleven.  Bij  deze  proeven 
moest  dan  ook  het  verkregen  product  worden  uitgesmolten. 
Hit  de  verrichte  proefnemingen  blijkt: 
ie.  dat  men  volkomen  te  reproduceeren  waarnemingen  kan  ver- 
kiijgen  (vergelijk  no.  35  en  37  en  no.  46  en  48). 
2e.  indien  de  duur  der  proefnemingen  lang  genoeg  is,  wordt 
zoowel  bij  het  cracking-,  als  bij  het  BERGius-proces  de  paraffine 
practisch  geheel  in  vloeibare  olie  en  gas  omgezet. 
3e.  de  opbrengsten  aan  benzine  loopen  bij  beide  processen  niet 
veel  uiteen. 
4e.  groot  verschil  bestaat  er  in  den  aard  der  bij  de  distillatie 
der  verkregen  oliën  volgens  Engler  onstane  residu’s.  Het  S.  G.  hier- 
van is  bij  de  bergitiiseeringsproeven  altijd  kleinei'  dan  bij  de  over- 
eenkomstige crackingsproefnemingen,  hetgeen  eene  bevestiging  is 
van  soortgelijke  waarnemingen  van  Bergius. 
5e  Uit  den  eiiiddruk,  in  verband  ook  met  de  gasanalyse  (per- 
