195 
toestand  van  de  waterstof  in  de  koëxisteerende  waterstof  en  palladinni- 
pliasen  ten  nnwnsie  met  elkaar  samenliangen.  Hierdoor  is  liet 
duidelijk,  dat  liet  katliodemetaal  iiix'loed  kan  uitoefenen  op  den  graad 
van  overspanning.  De  vormingstoesland  is  een  niet-eveuAviolitstoestand 
en  de  verschillende  kathoilemetalen  zullen  in  verschillende  mate  de 
omzetting  van  dezen  niet-evenwichtstoestand  in  de  richting  van  het 
innerlijk  evenwicht  versnellen.  Dit  is  de  reden  waarom  de  zooge- 
naamde overspanning  van  waterstof  bij  gebruik  van  verschillende 
metaalkathoden  verschillend  is. 
Het  is  van  zelf  sprekend,  dat,  wanneer  de  vormingstoestand  van 
de  waterstof  niet  te  snel  verdwijnt,  de  waterstof  direct  na  de  ont- 
wijking een  abnormaal  hoog  geleidingsvermogen  voor  electriciteit 
moet  bezitten.  Dit  verschijnsel  heeft  men  inderdaad  reeds  lang  geleden 
gevondeid)  doch  op  andere  wijze  trachten  te  verklaren;  het  is  echter 
waarschijnlijk,  dat  dit  verschijnsel  grootendeels  aan  den  vormings- 
toestand is  toe  te  schrijven. 
De  activiteit  van  de  waterstof,  opgelost  in  de  metaalphase,  is 
geheel  in  overeenstemming  met  de  hier  gegeven  beschouwingen.  Wal 
de  tijdelijke  veranderingen  van  de  overspanning  aangaat,  deze  zullen 
moeten  worden  verklaard  door  de  langzame  verandering  in  samen- 
stelling van  de  koëxisteerende  phasen.  Het  heterogene  evenwicht 
tusschen  de  grenslagen  stelt  zich  met  groote  snelheid  in,  maar  de 
samenstelling  van  de  phasen  verandert  langzaam,  en  dat  moet  de 
reden  zijn,  waarom  het  driephasen-evenwicht  metaal  — elecirolyt  — 
waterstof  langzaam  verandert. 
Tenslotte  wil  ik  er  nog  op  wijzen,  dat  analoge  beschouwingen 
natuurlijk  gelden  voor  zuurstof  en  andere  niet-iïietalen.  Zooals  in 
,,Die  Theorie  der  Allotropie”  pg.  J95  e.v.  is  liesproken,  dwong  ook 
de  uitbreiding  van  deze  theorie  o\'er  de  niet-metalen,  aan  te  nemen, 
dat  de  atomen  van  alle  elementen  electronen  kunnen  afsplitsen  en 
opneuien^).  Het  verschil  tusschen  de  oplosbaarheden  der  |)ositieve  en 
negatieve  ionen  bij  elementen  met  sterk  metaal  i'esp.  sterk  melalloid 
karakter,  is  zoo  groot,  dat  ter  verklaring  van  hel  eleetromotorisch 
gedrag  in  den  regel  alleen  met  de  positieve  of  met  de  negatieve 
ionen  behoeft  rekening  gehouden  te  worden.  Maar  zooals  ook  reeds 
werd  opgemerkt,  moet  zeer  zeker  van  genoemde  veronderstelling 
gebruikt  worden  gemaakt,  indien  men  de  positieve  ladingen  van 
niet-metalen  t.o.v.  electroljten  en  evenzoo  het  klein  elecirisch  ge- 
leidingsvermogen van  niet-metalen  in  electrisch  neutralen  toestand 
wil  verklaren.  Verder  is  genoemde  suppositie  ook  noodig  om  het 
h Becker.  Jahrb.  der  Radioaktivitat.  9,  52  (1912). 
13* 
