Natuurkunde.  — A.  E.  van  Arkel:  ,,Ooer  de  kristalstructuur  van 
het  witte  tin”. 
(Aangeboden  door  de  Heeren  P.  Ehrenfest  en  H.  R.  Kruyt). 
Bij  de  voortzetting  van  liet  onderzoek  van  Dr.  Burger  ')  over 
de  eigenschappen  van  éénkristaldraden  van  tin  werden  Röntgen- 
opnainen  gemaakt  om  de  ligging  der  kristallen  ten  opzichte  van  de 
draadas  te  bepalen.  De  resultaten  van  deze  bepaling  waren  niet  in 
overeenstemming  met  de  kristalstructuur  van  het  witte  tin,  zooals 
die  door  Bijl  en  Kolkmeijer  wordt  opgegeven. 
Deze  onderzoekers  vonden  voor  het  tetragonale  tin  een  kristal- 
structuur met  drie  atomen  per  element,  welke  atomen  zoodanig  ge- 
plaatst zijn,  dat  één  de  hoekpunten  van  het  structuurelement  vormt, 
terwijl  de  beide  overige  de  ge  lijk  waardige  zijwanden  centreeren. 
Aangezien  bij  deze  structuur  de  structuurtactor  ®),  waarmede  de 
intensiteiten  moeten  worden  vermenigvuldigd,  gelijk  is  aan  9 wanneei' 
de  indices  van  het  reflecteerend  vlak  alle  even  of  alle  oneven  zijn 
en  1 in  alle  andere  gevallen,  zullen  er  dus  bij  deze  structuur  geen 
vlakken  zijn,  waarvan  het  maximum  der  reflectie  geheel  wegvalt. 
Dus  zullen  reflectielijnen  van  alle  mogelijke  kristalvlakken  op  de  film 
aanwezig  moeten  zijn,  in  ieder  geval  die  met  kleine  indices,  die  om 
verschillende  redenen  een  grootere  intensiteit  hebben.  Het  is  dus  zeer 
eigenaardig,  dat  de  reflecties  der  vlakken  (100)  eu  (110)  ontbreken, 
terwijl  de  reflectie  van  (101)  blijkens  de  opgave  van  Bijl  wel  aan- 
wezig is.  Zoo  ontbreekt  de  reflectie  (310)  terwijl  de  theoretisch  even 
zwakke  reflectie  van  (410)  aanwezig  is.  Dp  grond  hiervan  rijst  twijfel 
aan  de  juistheid  der  opgegeven  structuur. 
0 
In  tabel  I zijn  naast  elkaar  gezet  de  waarden  van  sin’  — gemeten 
door  BiJii,  die  van  Johnsen  ^),  en  het  gemiddelde  uit  zes  hier  ge- 
maakte opnamen,  ten  deele  van  Dr.  Burger  afkomstig;  vervolgens 
nog  de  intensiteiten,  die  men  volgens  Bijl  zou  moeten  verwachten 
en  de  schattingen  volgens  Bijl.  De  onderlinge  fout  in  onze 
h H.  C.  Burger.  Physica  2,  56  (1922). 
A.  J.  Bijl  en  N.  H.  Kolkmeijer.  Verel.  Kon.  Akad.  A’dam.  21,  501  (1919). 
A.  J.  Bijl.  Diss.  Utrecht  1918. 
*)  Zie  o a.  Debije  en  Scherder.  Physik  Zeitschr.  18,  293  (1917). 
9 Door  Bijl  alleen  aangehaald  voorzoover  er  afwijkingen  met  zijn  metingen  waren. 
