201 
het  witte  tin  moeten  we  dus  tetragoïiale  diamantstfuctuur  aaniiemen. 
Behalve  de  lijnen,  die  volgens  berekening  aanwezig  moeten  zijn, 
komen  op  onze  opnamen  geen  andere  \oor;  daarentegen  zijn  alle 
berekende  lijnen,  aanwezig.  Voor  een  groot  deel  zijn  ze  echter  tot 
paren  vereenigd,  die  te  dicht  bijeen  liggen  om  afzonderlijk  te  kunnen 
worden  gemeten.  Ten  deele  zijn  deze  dubbel  lijnen  te  onderscheiden 
doordat  ze  breeder  zijn  dan  de  overige;  bij  diegene,  waar  de  onder- 
linge afstand  het  grootste  is,  zijn  op  sommige  films  duidelijk  aan- 
wijzingen van  dubbel-structuur  te  zien,  o.a.  bij  de  lijnen  74  en  144. 
Ook  de  waargenomen  intensiteiten  zijn  met  de  aangenomen  structuur 
in  overeenstemming.  De  sterkste  lijnen  op  de  film  zijn  in  tabel  II 
met  S aangegeven.  Inderdaad  wordt  voor  deze  lijnen  de  grootste 
intensiteit  berekend,  gedeeltelijk  omdat  deze  lijnen  dubbellijnen  zijn. 
De  reflecties  van  de  vlakken  004  en  553  (=  713)  zijn  dubbel. 
Dit  komt,  omdat  bij  hooge  i-eflectiehoeken  het  /va  doublet  wordt 
opgelost.  Berekenen  we  uit  de  beide  dubbellijnen  de  verhouding  der 
golflengten,  dan  vinden  we  resp. : 
1.0027  en  1.0025 
terwijl  uit  de  waarden  die  Sommk.rfeld  o|)geeft,  volgt: 
1.00254. 
Bijl")  heeft  reeds  aangetoond,  dat  het  grauwe  tin  diamantstructuur 
bezit.  De  structuren  van  grauw  en  wit  tin  zijn  dus  zeer  na  aan 
elkaar  verwant.  In  bijgaande  teekeningen  (fig.  1 en  2)  zijn  voor- 
gesteld de  structuurelementen  van  grauw  en  wit  tin  in  natuurlijke 
verhouding. 
h Atombau  und  Spectralliniën  3e  Auflage  Braunschweiz  1922,  blz.  188. 
*)  1.  c. 
