20G 
— op  215  bij  100  bij  160  mm.  Ie  zien  zijn').  Uit  de  buiten- 
gewoon dunne  lamellen  en  de  geringe  dikte  van  hel  email  blijkt 
met  zekerheid,  dat  de  kies  tot  El.  |)rimiget)ins  behoort ; merkwaardig 
is  echter,  dat  de  einailbanden  een  sterke  en  fijne  plooiing  vertoonen, 
wat  over  het  algemeen  bij  El.  primigenius  niet  voorkomt.  De  resten 
van  Rhinoceros  aniiquitatis  zijn  drie  bij  elkaar  hoorende  kiezen  der 
rechter  onderkaak,  nl.  P3,  Ml,  en  M2.  De  maar  weinig  afgekauwde 
kiezen  hebben  aan  een  jong  dier  toebehoord  ; er  kan  geen  twijfel 
aan  bestaan,  dat  ze  tot  Rh.  antiquitatis  gerekend  moeten  worden: 
het  zeer  dikke  email,  de  duidelijke  streping  dei'  einailbanden,  de 
diepe  dalen  en  de  geringe  convexiteit  der  kiezen  wijzen  alle  in 
dezelfde  richting,  terwijl  overigens  de  kiezen  bijna  volmaakt  over- 
eenkomen met  eeue  door  J.  Brandt  afgebeelde  suite").  Ook  de  kies 
van  Equus  caballus  is  een  M.  uit  de  ondeil<aak. 
Vaii  Oosterhout  daarentegen,  waar  reeds  vroeger  op  een  niet 
nader  gedefinieerde  vindplaats  in  een  opiiervlakkige  leem  laag  kiezen 
en  beenderen  van  Ele[)has  meridionalis  Nesti  waren  gevonden  ’), 
werden  ons  ook  nu  resten  van  beenderen  en  fragmenten  van  één 
of  meer  kiezen  toegezonden,  die  tot  deze  soort  behoorden.  Ze  wer- 
den aangetroffen  op  eene  die|)te  van  34.75  M.  -AP  in  de  eerste 
van  een  vijftal  boringen,  die  ten  behoeve  van  de  Waterleiding- 
Maatschappij  voor  Westelijk  Noord  Brabant  zijn  uilgevoerd.  De 
boringen  liggen  links  van  den  weg  Breda — Oosterhout  op  de  Vrag- 
gelsche  heide. 
De  beenderen  uit  de  boring  laten  geen  nadere  determinatie  toe, 
maar  een  kiesfragment,  waarschijnlijk  een  achterste  deel  van  een 
Ml  sup.  sin.  is  volmaakt  typisch  voor  Elephas  meridionalis.  Het 
vertoont  -3x  met  een  lengte  van  7'/,  en  een  breedte  van  8 — 9 cM., 
terwijl  de  hoogte  zonder  wortel  circa  8 cM.  Iiedraagt.  Het  fragment 
was  niet  afgekauwd,  maar  werd  doorgezaagd,  waardoor  de  afkauw- 
figuur  nagebootst  werd.  Kenmerkend  voor  El.  meridionalis  zijn: 
1.  de  buitengewone  dikte  der  lamellen,  die  al  uit  de  lamellen-for- 
mule  blijkt,  2.  de  zeer  groote  dikte  van  het  email,  die  tot  4 mM. 
bedraagt,  3.  de  groote  breedte  en  de  geringe  hoogte  van  de  kies, 
4.  de  wijze,  waarop  de  afkauwingsfiguren  ontstaan,  n.1.  door  ver- 
smelting van  viei‘  annuli  ')  (zie  figuur). 
Niet  alleen  vindt  men  alle  kenmerken  van  El.  meridionalis  in 
‘)  H.  PoHLiG.  Nova  Acta  Acad.  Car.  Leop.  53,  p.  251. 
“)  J.  Brandt.  Mém.  Acad.  St.  Pétersbourg.  1849.  T.  XI. 
L.  Ruiten.  Die  Diluvialen  Saugetiere  der  Niederlande,  1909.  . j 
•‘)  H.  PoHLiG.  L.  c.  p.  130  en  140.  A.  Leith  Adams.  Palaeontogr.  Soc.  35.  j 
1881.  p.  185.  191. 
