301 
plant  pjeen  ware  bastaaid  zijti  kan,  maar  waarschijnlijk  nit  een 
overgesprongen  zaad  van  eene  andere,  hier  niet  nader  besproken, 
elementaire  soort  onstaan  is,  is  echter  eerst  met  zekerheid  aange- 
toond door  het  onderzoek  der  generatieve  kernen. 
In  het  vooi'jaar  van  J921  stond  Dr.  Lotsy  een_deel  van  zijn 
materiaal  aan  mij  af,  waarvoor* *  ik  hem  ten  zeerste  dankbaar  l)eii. 
De  bedoeling  was,  de  krnisings|)roeven  te  herhalen,  de  planten  voort 
te  kweeken  en  hen  cytologisch  te  onderzoeken  om  zekerheid  te 
verkrijgen  omti'ent  de  oorzaak  van  het  constant  blijven. 
Ook  mijne  eigen  kriiisings|)roeven  leverden  slechts  planten  op, 
die  aan  de  moeder|)lanl  gelijk  waren.  Zoowel  de  culturen  van 
E.  cuchleoides  en  van  E.  viohiceo- petlolala , als  die  van  den  tnsschen- 
vorm,  welke  eerst  als  bastaard  aangezien  werd,  maar  welke  ik 
thans  — nu  gebleken  is,  dat  (iit  niet  het  geval  is  — wegens  zijn 
uitermate  dichte  bladrozet  Erophila  coii.fertifolia  zon  willen  noemen, 
bleven  in  de  jaren  1922  en  1923^)  geheel  constant.  De  i-esnltalen 
der  krnisingsproeven  deden  reeds  aanstonds  het  vermoeden  opko- 
men, dat  hier  apogamie  '^)  in  het  spel  kon  zijn.  Dit  zon  wel  niet 
in  overeenstemmi)ig  zijn  met  de  door  Rosrn  verkregen  resultaten 
maar,  indien  het  juist  was,  dan  zon  misschien  hel  constant  blijven 
van  diens  Erophilas  in  de  F3  te  verklaren  zijn. 
Dat  het  vermoeden  van  apogamie  jnist  was,  moge  blijken  uit  de 
volgende  voorloopige  aanteekening  omtrent  de  verkregen  residaten. 
Wat  de  methoden  betreft,  zij  hier  ojtgemei  kt,  dal  de  beste  pre|)a- 
raten  werden  verkregen  door  tixeering  met  chloroform-alcohol-ijs- 
azijn  volgens  Carnoy.  De  doorsneden  werderi,  na  insmelting  in 
paraffine,  vervaardigd  met  een  microtoom  van  Reinijoyd — Gii-tay 
op  een  dikte  van  5 (i.  De  kleuring  geschiedde  met  Hkidenhain’s 
j haematoxjline. 
! Evenals  alle  tot  nog  toe  beschreven  en  op  één  enkele  plaats 
bijeen  gevonden  elementaire  E)-o/)/iih(-soorteu,  bezitten  ook  de  hier 
I bewerkte  subspecies,  naast  punten  van  duidelijk  verschil,  groote 
overeenstemming,  die  wijst  op  een  zeer  na  .systematisch  verband. 
E.  cochleoides  is  de  kleinste  dei-  drie,  bezit  korte,  spatelvormige 
bladeren  met  niet  zeer  sterk  atloo|)enden  voet  en  slechts  in  onderen 
toestand  ondiep-  ingesneden  rand.  De  bloemstengels  zijn  stevig  en 
niet  zeer  hoog.  Hiertegenover  bezit  E.  confertifolia  langere  en  slap- 
b Ofschoon  de  planten  nog  niet  bloeien,  is  toch  het  constant  blijven  reeds  met 
groote  zekerheid  aan  de  jonge  rozetten  vast  te  stellen. 
*)  , Apogamie”  is  hier  gebezigd  in  de  definitie  van  Strasburger,  dus:  ontwik- 
keling van  eene  onbevruchte  diploïde  eicel;  volgens  Wtnkler  moet  hier  over 
somatische  parthenogenesis  gesproken  worden. 
