303 
teriig'gevonde)!  werd.  De  chrotiiosoompareti  zijn  in  grootte  aanmer- 
kelijk van  elkaar  verscliillend.  De  vegetatieve  vellen  van  E.  violaceo- 
petiolaia  verlooneji  eene  eigenaardigheid,  welke  slechts  aan  deze 
snbspecies  eigen  schijnt  te  zijn,  en  die  in  het  planleni'ijk  niet 
dan  zeei'  zelden  voorkomt.  Het  normale  getal  der  chromosomen 
(diploïd)  is  hier  12  (Fig.  3).  Dit  getal  kon  echter  slechts  zelden 
vastgesteld  worden.  Bijna  altijd  waien  de  gevonden  getallen  hoogei', 
steeds  van  elkaar  verschillend,  tot  100  toe  en  waarschijidijk  nog 
wel  hooger.  Slechts  in  zeer  be|)aalde  vroege  pi’ophasen  kon  met 
zekerheid  het  getal  12  ge\ondeti  worden,  terwijl  in  zeer  iate.telo- 
phasen,  korr  voor  het  intreden  van  den  rnsttoestand,  dit  getal  weer 
ongeveer  bereikt  werd.  In  dit  laatste  stadium  zijn  de  tellingen  zeer 
moeilijk  wegens  de  kleinheid  der  kernen  en  de  onduidelijke  begren- 
zing der  chromosomen.  Tenslotte  is  er  nog  een  derde  stadium, 
waarin  het  normale  getal  optreedt,  namelijk  het  stadium  der  splij- 
ting en  van  het  uitééngaan  der  chromosomen.  Een  enkele  maal 
kon  echter  ook  daar  duidelijk  het  getal  12  vastgesteld  worden.  In 
alle  andere  deelingsstadia  zijn  de  chromosomen  uiteengevallen  in 
een  groot  aantal  chromatinedeeltjes  (Fig.  4).  Hoe  verdei'  het 
deelingsstadium  van  het  ruststadinm  verwijderd  is,  dos  te  grooter 
is  dit  aantal.  Hoe  de  overgang  tussclien  deze  stadia  en  het  meta- 
pliasische  deelingsstadium  tot  stand  komt,  kon  nog  niet  nagegaan  worden. 
De  \orming  van  den  embrvozak  geschiedt  bij  alle  drie  elemen- 
taire soorten  in  hoofdpunten  op  dezelfde  wijze.  Een  groote  recht- 
hoekige snbepidermale  cel  wordt,  zonder  eerste  eene  wandeel  te 
vormen,  onmiddellijk  tot  embryozakmoedercel.  Deze  laatste  vergroot 
zich  aanmerkelijk,  de  kern  doorloopt  een  langdurig  synapsisstadium. 
Tenslotte  deelt  zij  zich  in  twee  dochterkenien,  welke  zich  niet 
dadelijk  nogmaals  doelen,  maar  zich  afronden  en  evenals  normale 
vegetatieve  deelingskernen  in  een  ruststadinm  oveigaan.  Eeji  celwand 
wordt  gevormd  en  gedurende  korten  tijd  blijven  de  beide  dochter- 
cellen ongedeeld  liggen.  Eerst  hierna  treedt  in  beide  cellen  eene 
tweede  deeling  op.  De  micropylaire  cel  degenereert  veelal  reeds 
gedurende  deze  deeling;  anders  geschiedt  dit  met  de  pas  gevormde 
producten  ervan.  Deze  deeling  der  micropylaire  dochtercel  vindt 
zeer  vaak  in  dwarse  richting  plaats,  terwijl  die  van  de  clialazale 
dochtei'cel  steeds  ongeveer  dezelfde  richting  \ertoont  als  de  eerste 
deeling  der  embryozakmoedercel.  De  meest  naar  de  chalaza  toe 
gelegene  der  viei-  kleindochter-  of  tetrade-cellen  vergroot  zich  en 
wordt  primaire  embrypzakcel.  De  drie  andere  tetrade-cellen  zijn  dan 
gewoonlijk  reeds  gedegenereerd  en  vormen  nauw  tegen  elkaar 
aansluitende  kappen  over  de  embryozakcel  heen. 
