304 
De  ontwikkeling  van  de  primaire  embryozakcel  tot  embryozak 
geschiedt  waarschijnlijk  volgens  hel  normale  schema;  2-  en  4-ker-  ! 
nige  stadia  werden  vele  malen  aangetroffen.  De  micropylair  gelegen  j 
kernen  in  het  laatstgenoemd  stadium  vormen  eicel,  synergiden  en 
één  der  poolkernen.  Of  de  deeling  der  naar  de  chalaza  toe  gelegen  i 
groef)  ook  sleeds  noriiiiaal  in  haar  werk  gaat,  kon  niet  zeker  vast-  | 
gesteld  worden,  daar  de  anti[)oden  uiterst  vroeg,  misschien  reeds  j 
gedurende  hunne  vorming,  degenereeren.  Dat  echter  steeds  één  of  i 
meei-  antipoden  en  een  onderste  poolkern  gevormd  worden,  is  zeker. 
De  heide  |)Oolkernen  versmelten  spoedig  met  elkaar. 
De  pollenvorming  vertoont  bij  de  ondei-zochie  gevallen  niets  bij- 
zondei'S.  Zeer  (ypische  telraden  ontslaan  uit  de  pollenmoedercellen. 
Aan  de  gevormde  [lollenkorrels  was  echter  onniiddellijk  te  zien, 
dal  zij  voor  een  groot  gedeelte  steihel  moesteii  zijn.  Eene  deeling 
\'an  de  kern  eener  pollenkoi’rel  werd  nooit  duidelijk  waargenomen. 
Ook  kunsimatige  pollencultures  mislukten.  Of)  de  rijpe  stempels 
werden  echter  gewoonlijk  wel  in  aanmerkelijke  hoeveelheid  pollen 
ge\'onden.  Hiei-van  drongen  slechts  in  hoogst  enkele  stempels  eenige 
pollenbuizen  tol  op  zekere  diepte  binnen.  In  één  geval  bereikte  de 
f)ollenbuis  de  holte  van  het  vruchtbeginsel.  Ofschoon  hier  dus  de 
kans  op  bevruchting  in  dit  opzicht  verbeterd  was,  wei'den  evenmin 
als  in  alle  andere  prepai'aten  uiteinden  van  pollmibuizen  in  den 
embryozak  gevonden.  Nooit  kon  in  de  embryozakken  een  manne- 
lijke kern  worden  aangetoond  ; sleeds  blijft  de  eicel  alleen  liggen  om 
zich  na  eenigen  tijd  zelfstandig  te  vergiooten.  Tenslotte  begint  zij 
zich  te  deelen,  waaima  de  eerste  kiemkogel-  en  suspensorcellen 
ontstaan.  De  verdere  ontwikkeling  van  het  jonge  embryo  geschiedt 
normaal. 
Is  hierdoor  het  of)treden  van  apogamie  i-eeds  duidelijk  geworden,  , 
volkomen  zeker  blijkt  dit  eerst  uit  het  gedrag  der  keimen  van  de 
embryozakmoedercellen.  Deze  begiinien  hunne  deeling,  evenals  bij  j 
zoovele  andei'e  af)ogame  planten,  volgens  het  helerotyf)ische  schema.  | 
Velerlei  synapsis-  en  spireemstadiën  werden  gezien.  In  plaats  van  j 
hierna  gemini  te  vormen  van  clnomosomen,  die  tegen  elkaar  aan 
liggen  of  versmolten  zijn,  worden  slechts  schijii-diakineseparen 
waargenomen.  De  chromosomen  naderen  elkaar,  blijven  echtei'  op 
eenigen  afstand  van  elkaar  liggen.  Vanaf  dit  oogenblik  heeft  de 
deeling  een  homoïotyf)isch  karaklei’.  Fig.  5 geeft  een  telophase- 
stadium  weei-  dei-  deeling  van  de  embi'yozakmoedercel  van  E.  cocli- 
leoUles.  In  de  bovenste  micropylaire  dochteikeim  zijn  de  chromo- 
somen in  difdoïd  aantal  (12)  aanwezig.  Ook  in  de  chalazale  dochterkerii 
7jjii  zij  in  dit  aantal  te  tellen,  echter  minder  duidelijk.  Het  microloom-  ! 
