306 
de  apogamie  en  is  weergegeven  in  fig.  6.  Hier  bevinden  zich  in 
beide  kernen  24  clironiosoinen ; in  de  inicropylaire  keiii  zijn  zij 
liet  besie  te  tellen.  Dat  de  choinosomen  ook  na  de  deeling  nog  zoo 
kennelijk  in  paren  liggen,  dnidt  wel  op  eene  zeer  sterke  affiniteit, 
welke  niet  door  het  zelfstandig  splijten  verbi-oken  kan  worden. 
Bij  de  deeling  van  enibryozakinoedercel  en  pollenmoedercel  der 
E.  violaceo-petiolata  treedt  weder  hetzelfde  verschijnsel  op,  dat  ook 
in  vegetatieve  cellen  werd  waargenomen,  n.l.  het  niteenvallen  der 
chromosomen.  Hier  liggen  de  chromatinedeelijes  echter  merkwaar- 
digerwijze in  pai'en,  zooals  de  gelieele  chromosomen  bij  de  beide 
andere  subspecies  in  schijn-gemini  gevonden  werden.  Ook  hier  wer- 
den zeer  hooge  getallen  gevonden;  50,  64,  70  werden  bij  benade- 
ring vastgesteld,  echter  ook  hoogere  tot  130  a 140  toe.  Fig.  8 geeft 
een  dergelijk  stadium  lüt  een  pollenmoedercel,  welke  in  3 coupes 
gesneden  was,  waarvan  hier  slechts  ééne  afgebeeld  is.  Desniettemin 
zijn  hier  reeds  ongeveer  60  chromosoomdeeltjes  te  tellen.  Daar  de 
embrj'ozakmoedercel  geheel  hetzelfde  beeld  geeft  en  ook  hier  na  de 
deeling  onmiddellijk  hetzelfde  verschijnsel  optreedt,  was  het  onmo- 
gelijk een  paar  dochterkernen  te  vinden,  waar  met  zekerheid  het 
diploide  aantal,  dat  voor  de  apogamie  bewijzend  zou  zijn,  vast  te 
stellen  was.  Hier  kwamen  echter  eenige  zeer  duidelijke  endosperm- 
deelingen  te  hulp.  Daar  vastgesteld  werd,  dat  de  poolkernen  zich 
ook  bij  deze  apogame  plant  met  elkaar  vereenigen,  moeten  de 
endospermkernen  dus  twee  maal  zooveel  chromosomen  bezitten  als 
de  embrjozakkernen.  Om  apogamie  aan  te  toonen,  moest  dit  aan- 
tal dus  24  zijn.  Zooals  uit  fig.  7 blijkt,  is  dit  ook  het  geval.  Deze 
figuui'  geeft  eene  doorsnede  weer,  midden  door  eene  deelingsspoel, 
gezien  in  de  richting  van  één  der  polen.  De  uiteinden  van  de  24 
chromosomen  zijn  duidelijk  te  onderscheiden,  terwijl  ook  het  naar 
de  pool  trekken  van  enkele  chromosomen  zichtbaar  is. 
Terwijl  bij  de  deelingen  van  de  embryozakmoedercel  geen  reductie 
van  het  aantal  chromosomen  plaats  heeft,  ook  al  heeft  het  overgaan 
van  de  heterotypische  deelingsphase  in  de  homoïotjpische  pas  zeer  kort 
vóór  de  deeling  plaats,  in  de  pollenmoedercellen  treedtde  reductiedeeling 
normaal  op.  Gedurende  deze  deelingen  werd  in  geen  van  de  onder- 
zochte gevallen  eene  andere  bijzonderheid  opgemerkl  dan  het  reeds 
genoemde  uiteenvallen  bij  E.  violaceo-petiolata.  Fig.  9 geeft  in  twee 
doorsneden  de  tetrade-kernen  weer  van  eene  polleninoedeicel  van  E. 
coddeoides,  welke  alle  het  gereduceerde  aantal  chromosomen  bezitten. 
Zooals  echter  reeds  gezegd  werd,  is  de  groote  lïieerderheid  der 
hieruit  ontstane  pollenkorrels  steriel.  Maar  ook  indien  er  fertiele 
onder  hen  zijn,  bereiken  zij  hun  doel  niet. 
