360 
Nemen  wij  nn  weer  (ie  magneRiiun-electio{ie  waarvoor  L]\ig  = 
= dan  hebben  wij  gezien  dat  (HJ  )=  10  22  jQe 
Dit  is  een  onmogelijkheid,  want  de  waarde  van  het  oplosbaar- 
heidsprodnct  van  MgiOH)^  vereiscdit  hier  (OH')  = Hieruit 
volgt  dus,  dat  het  oplosbaarheidsproduct  van  de  waterstof,  zooals 
deze  Iner  optreedt,  sterk  afwijkt  van  de  waarde,  die  deze  grootheid 
bezit,  wanneer  de  watei'stof  in  innerlijk  evenwicht  verkeert,  en  wij 
kunnen  nu  dii-ect  aangeven,  hoe  groot  het  oplosbaarheids|)rodnct 
van  deze  waterstof,  die  in  vormingstoestand  verkeert,  moet  wezen. 
Het  blijkt  nl.  dat  voor  Ij  een  waarde  is  gebruikt,  die 
maal  te  klein  is.  Voor  de  hier  optredende  waterstof  is  dus  L'  = 
_ 102 X— 34 .7.5  plaats  van  Deze  waterstof  is  dus  m.a.w. 
zooveel  onedeler  geworden,  dat  zij  electromotorisch  naar  de  omgeving 
van  Zn  is  verhuisd. 
Is  de  OH-ionenconcentratie  in  de  grensvloeistof  kleiner  dan  10~'^ 
dan  zal  in  het  hier  onderstelde  geval  geen  praecipitatie  van  Mg(OH), 
plaats  grijpen.  Onderstellen  wij  nu  eens  dat  (OHp  = I0~'®  dan 
blijkt  dat  moet  zijri  en  de  waterstof  dus,  wat  haar 
electromotorisch  gedrag  betreft,  komt  in  de  omgeving  van  Mangaan. 
Terugkeerende  tot  de  zooevengenoemde  grensgevallen  dient  op- 
gemerkt te  worden,  dat  de  gevallen,  in  de  praktijk  waargenomen, 
natuurlijk  tussclien  deze  twee  uitersten  zullen  inliggen. 
Het  bijzondere,  dat  wij  hierbij  ontmoeten  is  nu  dit,  dat  een  nadering 
tot  de  even wichtspotentiaal  van  het  metaal  alleen  onmogelijk  is, 
wanneer  de  waterstof  sterker  in  vormingstoestand  optreedt,  want  uit 
het  voorgaande  volgt,  dat  een  toename  van  het  oplosbaarheidspro- 
dukt  van  den  magnesium  toestand  gepaard  zal  gaan  met  een  toename 
van  , hetgeen  bij  minder  onedele  metalen  niet  noodzakelijk  is. 
Het  is  duidelijk,  dat  het  hier  besprokene  eveneens  geldt  voor 
aluminium  en  wij  zullen  nu  moeten  nagaan  onder  welke  omstandig- 
heden wij  de  potentialen  van  deze  metalen  in  den  meest  actieven 
toestand  zullen  kunnen  meten. 
Zooals  bekend  is  leert  de  theorie  der  capillariteit,  dat  de  disconti- 
nuïteit tusschen  een  gasphase  en  een  vloeistofphase  of  tnsschen  twee 
vloeistofphasen  feitelijk  een  uiterst  steil  verloopende  continuiteit  is. 
In  deze  gevallen  hebben  wij  te  doen  met  twee  geordende  toestanden 
en  daarom  treedt  een  com|)licatie  op,  wanneer  wij  overgaan  tot  de 
koëxistentie  tusschen  een  metaal  en  een  electrolyt,  daar  hierdeeene 
|)hase  geordend  is  doch  de  andere  ongeordend.  Dat  echter  ook  hier 
in  de  grenslaag  een  steile  overgang,  zij  het  dan  ook  met  een  dis- 
