361 
coiitiimiteit,  plaats  heeft,  is  wel  zekei’  Hiei'dooi'  komen  wij  tol  de 
conclusie,  dat  de  samenstelling  aniKjnat,  tnsschen  de  koëxisleerende 
pliasen  in  de  gi-enslaag  slechts  quantitalieve  verschillen  zullen  optreden. 
Nn  is  het  noodig  aan  Ie  nemen,  dat  de  bestanddeelen,  die  in  de 
metaalgrenslaag  aanwezig  zijn  en  wel  in  concentraties,  afhankelijk 
van  de  diepte  van  de  laag,  over  het  algemeen  invloed  zullen  int- 
oefenen  op  de  snelheid,  waarmede  het  innei-lijk  melaal-even  wicht  zich 
in  de  grenslaag  instelt. 
Zuurstof,  sal|)eterznnr,  idtraten,  enz.  hebben  zich  als  veidragei’s 
voor  de  innerlijke  evenwichtsinstellingen  in  het  metaal  doen  kennen 
en  nu  wijst  het  electromolorisch  gedrag  van  Mg  en  Al  erop,  dat  het 
hjdroxyd  of  oxyd  van  deze  metalen  eveneens  een  vei'ti’agenden  invloed 
uitoefent. 
In  een  niet  aangeznnrde  o|)lossing  van  MgSO^  bevindt  zich,  door 
hydroljse,  een  zekere  hoeveelheid  MgfttH)^  opgelost.  Dompelt  men 
in  deze  oplossing  een  magnesinmstaaf,  dan  zal  volgens  het  hieiboven 
genoemde  o|)lossingsverschijnsel  naast  de  andere  bestanddeelen  ook 
MgfOHij  in  het  metaaloppervlak  oplossen.  Dit  verhindert  niet,  dat 
het  o[)pervlak,  hoewel  gewijzigd,  metaaleigenschappen  l)ehoiidl ; bijv. 
kwik  uit  een  oplossing  praecipiteert,  zooals  inderdaad  het  geval  is, 
maar  wel  kan  deze  kleine  opgeloste  hoeveelheid  MgdOH)^  invloed 
uitoefenen  op  de  snelheid,  waarmede  het  innerlijk  evenwicht  in  het 
magnesium  zich  instelt,  en  deze  invloed  moet  hier  een  vertragende  zijn. 
In  een  niet  aangeznnrde  MgS( )^-oplossing,  w'aarin  het  magnesium 
bij  gewone  temperatuur  langzaam  oplost,  onder  waterstofont wikkeling, 
vertoont  dit  metaal  dan  ook  tengevolge  van  de  verstoring  van  het 
innerlijk  metaal-evenwicht,  een  veel  te  weinig  negarieve  potentiaal. 
Voegt  men  echter  zwavelzuur  toe,  dan  gaat  de  hjdroljse  in  den 
electrolyt  terug,  tengevolge  daarvan  wordt  de  metaalgi'ens  armei' aan 
het  opgeloste,  vertragende  Mg(OH),  en  in  het  metaal  zal  een  omzetting 
plaats  grijpen  in  de  richting  van  het  innerlijk  evenwicht,  waardoor 
de  potentiaal  sterker  negatief  wordt. 
Nu  is  echter  de  invloed  van  toevoeging  van  zuur  tweeërlei. 
Eenerzijds  wordt  de  concentratie  van  den  negatieven  katalysatoi'  in 
het  ttietaal  verminderd,  doch  anderzijds  wordt  de  aantasting  van 
het  metaal  vei'sneld.  Deze  aantasting  veroorzaakt  ook  bij  een  snel 
metaal  toch  altijd  eeingszins  een  storing,  en  zoo  is  te  verwachten, 
dat  in  vele  gevallen  bij  verhooging  van  de  zuurconcentratie  de 
potentiaal  van  het  metaal  eerst  sterker  negatief  zal  worden,  dan 
een  maximale  negatieve  waarde  zal  bereiken  om  vervolgens  weer 
eenigszins  te  dalen. 
1)  Zie  Theory  of  Allotropy,  p.  173. 
