362 
Dit  is  inderdaad  door  de  Heer  dk  Gruyter  en  mij  en  ook  dooi- 
den Heer  Heck  waargenomen. 
Taliel  Xll  |).  42  in  de  verliandeling  van  Beck’)  laat  ons  tevens 
duidelijk  zien,  dat  liet  verscliil  tnsschen  Mg  en  waterslofjiotenliaal  jj 
in  het  geheel  niet  constant  is  en  dat  terwijl  de  waterstofpotentiaal  j 
kleiner  negatief  wordt,  de  magnesinmpotentiaal  in  tegenovergestelde  | 
richting  xerandert.  Hiermede  is  zéér  duidelijk  aangetoond,  dat  het  |j 
magnesinm  zich  in  het  geheel  niet  gedraagt  als  de  wateistofelectrode,  | 
hetgeen  het  geval  zou  zijn,  wanneer  de  magnesiumgrenslaag  iimin-  ! 
derde  en  deze  omgeven  was  door  een  \ loeistoflaagje,  dat  verzadigd 
was  aan  Mg^OH),.  Nu  mogen  wij  echter  uit  het  feit,  dat  het  mag- 
nesium zich  niet  als  een  waterstofelectrode  gedraagt  nog  niet  aflei- 
den, dat  de  magnesiumelectrode  nooit  met  een  grensvloeistof  was 
omgeven,  die  verzadigd  was  aan  Mg(OH),.  Het  is  zeer  waarschijn- 
lijk, dat  dit  bij  enkele  oplossingen  met  kleine  H-ionenconcentratie 
wel  degelijk  het  geval  is,  ook  wanneer,  zooals  hiei-,  de  vloeistof 
sterk  wordt  geroerd.  Maar  wat  met  zekerheid  uit  de  proeven  van  , 
den  heei-  Beck  volgt,  is  dit,  dat  of  de  grensvloeistof  verzadigd  was 
aan  Mg(OH),  of  niet,  de  toestand  van  het  niagnesinmoppervlak  ver- 
anderde met  de  H-ionen-concentratie  en  dat  bij  vergrooting  van 
deze  concentratie  het  niagnesinmoppervlak  onedeler  werd,  hetgeen 
dus  zeggen  wil,  dat  er  dan  transformaties  in  dit  oppervlak  optraden 
in  de  richting  van  het  innerlijk  evenwicht. 
Een  ander  verschijnsel,  dat  door  den  heer  Beck  is  waargenomen 
maar  hier  nog  niet  besproken  werd,  is  het  feil,  dat  de  potentiaal 
van  Mg  in  niet  aangezuurde  oplossingen  van  MgSO^  negatiever 
wordt,  wanneer  de  concentratie  van  het  MgSO^  toeneemt.  Tot  heden 
is  steeds  gevonden,  dat  een  metaal  in  verdunde  oplossing  van  de 
overeenkomstige  sulfaten  en  chloriden  gemakkelijker  te  verstoren  is 
dan  in  een  geconcentreerde  oplossing  van  deze  zouten.  Bij  chloriden 
is  dit  verschijnsel  dikwijls  zéér  sterk  uitgesproken,  maar  ook  bij  de 
sulfaten  is  het  zeer  duidelijk  en  wij  hebben  dit  toegeschreven  aan 
de  zeer  sterk  positief  katalyseerende  werking  van  het  Cl-ion  en  aan 
de  minder  sterk  katalyseerende  werking  van  het  SO^-ion,  welke 
ionen,  voor  een  gering  bedrag  in  de  metaalgrens  0|)lossende,  daar 
hun  versnellende  werking  uitoefenen.  De  metingen  van  Beck  toonen 
nu  aan,  dat  de  invloed  van  SO^-ionen  op  het  verstoorde  Mg  duidelijk 
waarneembaar  is. 
Ofschoon  de  meest  negatieve  potentiaal  van  — 1.816  V.  in  boven- 
genoemde tabel  de  potentiaal  van  een  actieven  inagnesiumtoestand 
')  1.  c. 
