400 
^ 13.  Wij  zijn  nn  zoover  gekomen  dai  wij  nit  de  gi'ondgetallen 
de  com[)onenten  van  de  electrisclie  en  de  magnetiselie  kraeljt  Fih 
hebben  afgeleid.  Daar  zij  van  een  viertalligen  potentiaal  blijken  af 
te  hangen,  voldoen  zij  aan  het  eene  viertal  der  vergelijkingen  van 
Maxwicll.  Wat  echter  hel  andere  viertal  berreft,  de  vergelijkingen 
nl.  die  in  liet  tweede  lid  de  dichtheid  der  eleelrisehe  lading  en  de 
componenten  van  <len  eon vectiestroom  bevatten,  daarin  moet  nood- 
zakelijk een  contravariante  tensor  voorkomen.  Oi  den  xoinn,  dien 
Einstein  aan  de  eleetromagnetisehe  vei'gelijkingen  heeft  gegeven, 
zijn  de  componenten  van  dien  tensor 
l'ab  — [/  (■//))  g"‘  Fih, 
zoodaf  men,  om  het  tweede  viei'tal  vergelijkingen  op  te  stellen,  de 
zwaartekrachtspotentialen  moet  invoeren,  wat  wij  tot  nog  toe  niet 
behoefden  te  doen. 
Intnsschen  kan  men,  zooals  Eudington  opmerkt,  ook  de  zwaarte- 
krachtspotentialen  nit  de  grondgetallen  laten  voortkomen.  Deze  gaven 
ons  ld.  (§  12)  ook  den  symmetrischen  tensor  Rih  en  men  kan  den 
tensor  gih  met  dezen  identiticeeren  door  te  stellen 
waar  X een  of  andere  constante  is.  Dan  zon  dns  alles  wat  men  in 
de  theorie  noodig  heeft  nit  de  grondgetallen  zijn  afgeleid.^) 
^ 14.  Klaarblijkelijk  komt  het  in  11 — 13  gezegde  op  niets 
anders  neer  dan  een  vooi'schrift  hoe  met  de  grondgetallen  zal  worden 
gewerkt  om  er  de  grootheden  die  het  electromagnelisch  veld  bepalen 
voor  den  eersten  kan  men  schrijven 
dP/, 
-.1  V //  — 1 ^ 
dn  d^V  d^-',  • 
Substitueert  men  verder  in  den  derden  term 
\j U/  yjU/tt) 
dan  komt  er 
Ar  = 2:  (r/r)  p,„,.  A,u  ■ 
Men  merke  op  dat  de  door  (27)  bepaalde  transformaties  een  groep  vormen. 
Men  kan  nl.  nog  stellen 
‘I’  = —\log  ~g, 
waardoor  aan  (27)  voldaan  is. 
