424 
bladeren  bij  het  drogen  aanneinen.  Het  exeinplaai'  van  Korthals 
ontbreekt  in  de  Nederlandsche  en  N. -Indische  Herbaria.  Ook  blijkt 
niet  dat  Miqüel  liet  gekend  beeft  (1856).  Het  was  echter  aan 
Hooker  bekend  toen  hij  in  1876  een  tweede  soort  van  hetzelfde 
geslacht,  C.  Grifjithü  Hook  f.,  beschreef  in  Icones  plantarum  tab. 
1089,  en  daarbij  het  origineel  van  Korthals  en  de  vindplaatsen 
Borneo,  Suinalra  en  Malacca  aan  haalde. 
Een  korte  beschrijving  der  soort  gaf  Hooker  later  in  Hook.  Flora 
indica  111  (1885)  voornamelijk  ter  onderscheiding  dezer  soort  van  C. 
Grifjithii  en  een  iets  meer  uitvoerige  gaf  King  in  King  and  Gamble, 
Flora  of  the  Mal.  Peninsnla  (1903). 
De  soort  was  echter  noch  aan  de  aandacht  van  Wallich  noch 
aan  die  van  Blume  ontgaan.  De  eerste  publiceerde  haar  in  1828 
abusievelijk  als  Stylocoryne  inacrophylla  (=  Webera  macrophylla 
Roxb.),  de  laatste  hield  haar  voor  een  nieuwe  soort  vau  hetzelfde 
geslacht  eu  gaf  er  een  korte  diagnose  van,  in  Blume  Bijdragen  f1826), 
als  Stylocoryne  t07nentosa,  terwijl  Miqüel  dezelfde  soort  door 
ZoLLiNGER  in  Tjikoja  op  Java  verzameld  (nummer  en  jaartal 
onbekend)  in  1856  in  Fl.  Ind.  bat.,  als  Stylocoryiie  ovata  Miq.,  iets 
uitvoeriger  beschreef.  Een  derde  soort  van  dit  geslacht,  in  rangoïde 
van  tijd  van  ontdekking,  is  de  vroeger  door  mij  besproken  Copto- 
sapelta  Haimnii  (subgenus  Lindeniopsis)  die  in  1907  door  Ham  in 
Billiton  werd  verzameld,  terwijl  een  vierde  soort  ongeveer  tegelijker- 
tijd in  de  Phili|)pijnen  verzameld,  door  E.  D.  Merrill  als  Randin 
olaciforoiis  beschreven  en  in  1912  (in  Philippine  Leaflets)  door 
Elmer  tot  het  juiste  geslacht  werd  gebracht.  Nog  een  vijfde  soort, 
reeds  in  1885 — 86  door  H.  O.  Forbes  in  Britsch  Nieuw-Guinea 
verzameld,  werd  door  Wernham  in  1917  (in  Journ.  of  Botanj) 
beschreven,  die  haar  echtei'  tot  het  geslacht  Tarenna  Gaehtn. 
(=  Stylocoryne  Wight  et  Arnott)  bracht.  Verder  vond  ik  in  de 
Herbaria  van  Leiden  en  Berlin  nog  twee  onbeschreven  soorten  van 
Borneo  en  3 van  Nieuw-Guinea,  terwijl  tenslotte  nog  een  11 soort, 
die  door  den  officier  van  gezondheid  Janowsky  in  1910  aan  de 
Geelvinkbaai  verzameld  was,  ontdekt  werd. 
§ 3 Habitus.  Behalve  de  bovengenoemde  afwijkende  soort  C. 
Hammii,  die  een  halfklim mende  heester  is,  zijn  alle  thans  bekende 
Coptosapelta.  soorten  lianen.  Op  alle  past  wel  in  hoofdzaken  de 
uitmuntende  beschrijving  door  Elmer  (Phil.  Leatlets  V p.  1856) 
van  C.  olaci  fort  nis ,,A  looping  treeclirnber;  stem  two  inches  thick, 
very  irregular,  heavy,  looping,  numerously  branched  toward  the  top 
and  forming  hanging  masses;  leaves  coriaceous  descending,  curved  | 
