426 
^ 6.  Bladeren  -.  1 Vorm  : Eigenaardig  is  in  alle  tot  dusver  bekende 
soorten  de  bijna  zuiver  elliptische  vorm  van  de  bladschijf  bij 
het  gemiddelde  blad,  dus  een  symmetrie  der  bladhelften  ten  opzichte 
der  dwarsche  zoowel  als  van  de  overlangsche  middellijn,  afgezien 
van  de  dikwijls  verlengde  top  en  wigvormige  basis. 
Hooker  (1882)  en  King  (1903)  maken  er  melding  van  bij  C. 
Griffithii  en  C.  Jiavescem,  Merrill  bij  C.  olaciformis,  Wernham  bij 
C.  hameliaeblasta. 
De  elliptische  vorm  is  natuurlijk  bij  geen  enkel  individu  constant 
maar  gaat  dikwijls  in  den  eivorm  over  of  wordt  oblong  (in  dit 
geval  blijft  de  symmetrie  bewaard),  de  bladvoet  varieert  tusschen 
afgerond  en  wigvormig.  Bij  jon  ge  p 1 an  te  n van  C'.  zijn  de 
volwassen  bladeren  lancetvormig.  Van  C.  Janoioskii  (een  bergsoort) 
zijn  de  weinige  bekende  bladeren  eveneens  lancetvormig  en  met 
een  lange  druppelpunt  voorzien.  Bij  C.  montana  (een  bergsoort  uit 
Borneo),  zijn  aan  verschillende  twijgen  elliptische  en  eivormige 
bladeren  met  afgeronden  voet  en  lancetvormige  toegespitste  bladeren 
aanwezig.  Bij  C.  Hamniii  (de  boven  beschreven  xerophiele  soort) 
loopt  de  top  in  een  zeer  korte  stekelharde  punt  uit.  Overigens 
hebben  de  bladeren  bij  alle  soorten  een  duidelijk  afgezet  acumen 
dat  echter  somtijds  zeer  kort  is. 
2.  De  consistentie  van  het  blad  is  bij  oude  planten  en  oude  twijgen 
dun-leerachtig,  de  kleur  van  boven  sterk  glimmend  donkergroen, 
van  onderen  lichter  groen  met  donkergroene  aderen,  in  drogen 
toestand  hard  en  in  herbaria  meestal  bros.  Bij  jonge  planten,  (zie 
boven)  zijn  ze  veel  dunner,  in  sicco  bijna  vliezig  (in  vivo  kruidachtig), 
ook  bij  C.  Janoioskii  (zie  boven)  zijn  ze  dun.  Bij  het  opdrogen 
ondergaan  de  bladeren  altijd  een  gele  of  geelgroene  verkleuring,  in 
meerdere  of  mindere  mate  met  sepiabruin  gemengd,  de  bovenvlakte 
is  meestal  donkerbruin  of  olijfbruin  153 — 155  (Code  des  couleurs 
de  Klincksiek  et  Valette).  Bij  C.  olaciformis  183 — 188  of  193  of 
bleeker,  217;  bij  C.  Hammii  202 — 217,  bij  C.fiavescens  de  kleur 
der  bovenzijde  vaak  114,  die  van  de  achterzijde  153. 
3.  Voor  de  diagnose  van  het  geslacht  zoowel  als  van  de  soorten 
is  van  het  grootste  belang  de  nervatuur  der  bladeren,  welke  aan 
alle  soorten  gemeenschappelijke  eigenaardigheden  vertoont. 
De  bladeren  zijn  vedernervig,  maar  hierbij  valt  allereerst  in  het 
oog  een  ook  elders  dikwijls  aangetroffen  bijzonderheid  n.1.  dat  de 
zijnerven  nooit  op  gelijke  hoogte  tegenover  elkaar  uit  de  hoofdnerf 
ontspringen  en  voorts  dat  hun  aantal  meestal  betrekkelijk  gering 
is,  2 of  3 of  4 aan  weerszijden,  en  dat  bij  vele  soorten  de  dichtst 
bij  den  top  gelegen  zijnerven  niet  vóór  het  midden  van  de  hoofd- 
