428 
4.  Biologisch  beschouwd  behooreii  de  bladeren  van  Coptosapelia 
Jiavescens  volgens  Hansgirg  (Pliyllobiologie,  1908,  pag.  293)  tot  het 
rnyrtns  of  lanraceen  type,  waartoe  hij  met  talrijke  andere 
Rubiaceae  ook  de  Cofea-soorten  brengt,  alsmede  ook  Crossopteryx, 
een  met  Coptosapeltd  nabij  verwant  geslacht  nit  Afrika. 
Hij  geeft  als  kenmerkende  eigenschappen  dezer  volgens  hem 
xerophiele  in  de  afwisselend  droge  en  vochtige  gebieden  van  de 
Middel landsche  Zee  vari  Spanje  tot  Palestina,  en  tevens  in  tropische 
gebieden  met  gelijksoortige  klimatologische  eigenschappen  thnis- 
behoorende  vormen : ,, sterk  gecutiniseerde  epidermis  , rechtlijnige 
polygonale  of  zehlzamer  gegolfde  epidermiscellen,  hnidmondjes 
ingezonken,  sterk  glanzende  meest  kale,  zeldzamer  grauw-  of  wit- 
viltige,  enkelvoudige  gaafrandige,  smalle  of  ronde  elliptische,  eivorrnige 
en  langwerpige  leerachtige  en  stijve  lamina”  als  beschnttit)gsmiddelen 
tegen  sterke  insolatie,  overmatige  verdampirig,  aan  hangen  vati  water, 
winteitemperatuur  etc.”  Ongetwijfeld  komen  vele  van  deze  eigen- 
schappen toe  aan  C.  jiavescens,  die  voorkomt  in  de  seciuidaire  bos- 
schen  der  eerste  zóne,  o.  a.  veel  in  bamboebosschen  tusschen  200 
en  500  M.,  echter  alleen  aan  oude  planten,  waarvan  de  bladeren 
inderdaad  een  vrij  groote  gelijkenis  hebben  met  die  van  Coffea 
arabica.  Ook  de  viltig-beliaarde  bladeren  van  C.  Beccarii  en  C. 
Grifjitku  behooren  tot  dit  type.  Daarentegen  zijn  C.Janoioskii  en 
C.  montana  beide  bergplanten  met  smallere  bladeren  en  een  lange 
droppelpunt  voorbeelden  van  het  ,,ficnstype  der  regen- 
wouden” van  Hansgirg,  en  tot  dit  type  naderen  ook  de  jonge 
planten  van  de  bovengenoemde  soorten,  bij  welke  de  xerophilie  dan 
ook  niet  zeer  sterk  op  den  voorgrond  treedt.  Veel  meer  is  het  de 
afwisseling  der  moessons,  die  het  gevaar  van  te  sterke  verdamping 
maar  niet  minder  dat  van  de  schade  van  den  sterken  regenval 
meebrengt.  Bij  de  overige  soorten,  waarvan  C.  maluensis  niet  hooger 
dan  200  meter  zeeh.  de  overige  op  verschillende  hoogte  in  het 
gebergte  voorkomen,  worden  verschillende  overgangen  tusschen  het 
Myrius-  en  FicusAypCi  van  Hansgirg  gevonden. 
Een  voorbeeld  van  echte  xerophilie  vertoont  alleen  C.  Hainmii 
[Lindeniopsis]  die  zooals  ik  vroeger  heb  meegedeeld,  tot  de  ,,Hartlaub 
formation”  van  Schimper  moet  gerekend  worden. 
^ 7.  Steunb  iaadjes.  De  gewone  vorm  der  stipulae  is  die  van  een 
klein  driehoekje,  dat  bij  de  volwassen  twijgen  in  de  herbaria  dikwijls 
is  afgevallen,  het  is  aan  de  rugzijde  en  aan  de  randen  met  rechts 
naar  voren  gerichte  haren  begroeid,  die  dikwijls  langer  zijn  dan  de 
steunblaadjes  en  deze  soms  geheel  bedekken,  de  verschillen  in  j 
