429 
gedaante  bestaan  meest  slechts  in  de  verhonding  tussclien  breedte 
en  lengte,  die  afhankelijk  is  van  de  breedte  van  den  knoop. 
Somtijds  kunnen  ze  echter  van  dienst  zijn  voor  liet  determineeren 
der  soort.  Dit  is  o.  a.  het  geval  bij  C.  flavescens  en  C.  olaciformis, 
die  bij  een  oppervlakkige  beschouwing  van  bladeren  en  bloemen 
een  groote  gelijkenis  vertoonen  en  door  Merrill  o.  a.  als  identiek 
werden  beschouwd.  Hier  zijn,  in  talrijke  door  ons  onderzochte 
exemplaren,  de  steunblaadjes  volkomen  voldoende  om  de  beide 
soorten  uiteen  te  houden.  Bij  C.flavescens  zijn  deze  lijn-lancetvor- 
mig  en  gaan  naar  beneden  nog  al  plotseling  in  de  breede  basis  over, 
zij  varieeren  in  lengte  tussclien  4 en  8 mm.  en  vallen  in  de  herbaria 
in  het  oog  doordat  althans  in  de  droge  exemplaren  de  rugzijde 
geheel  kaal  is  en  de  breede  wiraperranden  zich  duidelijk  vertoonen. 
Bij  C.  olaciformis  zijn  ze  kleiner,  meest  slechts  2 mm.,  weinig  langer 
dan  breed,  in  ouden  toestand  onbehaard  en  aan  de  basis  gezwollen. 
Deze  beschrijving  is  genomen  naar  een  door  Merrill  zelf  gedistri- 
bueerd exemplaar  uit  Luzon  (Ph.  pl.  396),  en  als  C.  fiavescens 
gedetermineerd,  en  geldt  ook  voor  het  origineele  exemplaar  van 
Blmer  (zie  beneden  § 11,  Synonymie  en  verwantschappen). 
^ 8.  Bloeiioijze.  De  bloeiwijze  bestaat  bij  alle  soorten  uit  axillaire 
samengestelde  bijschermen  of  tuilen,  die  nabij  den  top  der  twijgen 
uit  de  bladoksels  ontspilngen,  en  aan  den  top  zelf  dichter  bijeen 
staan  en  meestal  door  reductie  der  draagbladen  tot  groote  terminale 
gedecusseerde  pluimen  of  thyrsi  zijn  opeengehoopt.  Dergelijke  eind- 
pluimen  komen  ook  bij  andere  geslachten  van  de  groep  der  Cin- 
choneae  voor  nl.  bij  Cinchona  en  Ferdinandusa. 
Ten  onrechte  wordt  in  de  beschrijvingen  van  het  geslacht  (Hookeh, 
ScnuMANN,  Valeïon  in  Ic.  bog.)  van  ,, thyrsi  penduli”  gesproken.  De 
pluimen  zijn  ongetwijfeld  in  alle  gevallen  opgericht  (zie  de  beschrij- 
ving van  Elmer  boven  ^ 3)  maar  de  uiteinden  der  lange  vertakte 
stengels  hangen  neer  en  de  eigenlijke  bloeitakken  ontstaan  zijdelings 
aan  deze.  In  goede  herbaria  kan  men  somtijds  waarnemen,  hoe  de 
bloeitakken  met  een  bijna  rechten  hoek  op  de  bladtwijgen  staan. 
Van  de  uitbreiding  der  bloeiwijzen  en  de  lengte-verhoudingen  der 
assen  hangt  het  voor  de  soorten  dikwijls  kenmerkend  karakter  der 
bloeiwijzen  af.  Allereerst  kan  men  twee  typen  onderscheiden.  Het 
eenvoudigste  geval  vinden  wij  bij  C.  Janowskii,  een  Nieuw-Gui- 
neesehe  bergliaan,  waar  de  axillaire  bloeiwijzen  tot  enkele  bloemen 
en  de  eindthyrsus  tot  een  enkelvoudigen  gesloten  tros  is  gereduceerd. 
De  bloemstelen  zijn  daarbij  vrij  lang  en  omstreeks  het  midden  van 
twee  voorblaadjes  voorzien.  Het  is  zeer  waarschijnlijk  dat  bij  weel- 
