434 
meer  of  minder  belangrijke  kenmerken  ook  op  Coptosapelta  toe- 
passelijk zijn;  slechts  twee  ontbreken,  nl.  Stigma  clavatum 
bilobnm  en  t u bn  sco  r o 1 1 ae  gracilis,  limbus  parvus.  Het 
belangrijke  kenmerk  van  de  lengte  van  den  stijl  is  echtei  aan wezig. 
Bij  Lindeniopsis  vindt  men  echter  een  stigma  clavatum  en  een 
tnbuscorollae  gracilis,  zoodat  hier  als  belangrijk  verschil  alleen  maar 
de  tweelobbigheid  van  den  stempel  overblijft.  Dit  wijst  m.  i.  op  een 
groote  verwantschap  tnsschen  deze  beide  geslachten,  inzonderheid 
tnsscheji  Crossopteryx  en  Lindeniopsis,  wegens  den  strnikachtigen, 
xerophielen  habitus. 
De  bladnervatuur  van  Crossopteryx  wordt  niet  uitvoerig  beschreven, 
de  bladeren  hebben  echter  wel  denzelfden  vorm;  zij  zijn  grooter 
dan  bij  de  meeste  Coptosapelta  soorten,  maar  gelijk  aan  die  van 
C.  Jiavescens.  De  groote  verwantschap  van  de  beide  geslachten  kan 
niet  betwijfeld  worden.  In  ’t  oog  vallende  punten  van  overeenkomst 
met  andere  geslachten  van  den  tribus  der  Cinchoneae,  waarvan 
slechts  een  gering  aantal  soorten  in  de  oude  wereld  voorkomen, 
heb  ik  niet  kunnen  vinden.  De  meest  kenmerkende  eigenaardigheid, 
de  bouw  van  den  stamper  wordt  bij  geen  enkel  geslacht  van  dezen 
tribus  aangetroffen. 
Merkwaardig  is  echter  de  gelijkenis  van  stamper  en  bloemkroon 
bij  soorten  van  twee  geslachten,  die  tot  de  hesdragende  Rubiaceae 
met  veel  eitjes  behooren,  nl.  Tarenna  Gabrtn.  (syn.  Stylocoryne, 
syn.  Wehera),  die  tot  een  eigenaardige  synonymie  aanleiding  heeft 
gegeven. 
De  naam  Stylocoryna,  door  Cavanilles  in  1797  gegeven  aan  een 
soort  uit  den  Liu-tchiu-Archipel  is  gevormd  uit  de  woorden  örvXoq 
zuil  en  xopiwyi  knods  en  duidt  dus  in  ’t  kort  de  eigenschappen  aan, 
die  voor  den  stamper  van  Coptosapelta  gelden,  zooals  boven  be- 
schreven. Hooker  bracht  deze  soort  over  in  het  geslacht  Randia 
Linn.,  zoodat  de  karakteristieke  geslachtsnaam  verloren  ging.  In 
1834  bracht  Wight  hem  in  den  vorm  AS/y/ocoryne  weer  te  voorschijn 
(onafhankelijk  van  Cavanilles  ?)  voor  een  hem  nieuwe  plant  uit 
Ceylon  St.  corymbosa  Wight,  die  ook  weder  dezen  eigenaardigen 
stampervorm  had.  Ook  deze  naam  kon  niet  behouden  blijven,  daar 
dezelfde  soort  reeds  vroeger  door  Gaertner  (in  1788)  als  Tarenna 
zeylanica  was  gediagnostiseerd,  welke  laatste  naam  dus  de  voorkeur 
heeft.  Deze  geslachtsnaam  was  echter  intusschen  al  door  verschil- 
lende schrijvers  (Roxburgh,  Blume  e.  a.)  aangenomen  en  Blume  was 
de  eerste,  die  haar  toejiaste  op  de  door  v.  Hasselt  en  door  hem  zelf 
in  Java  ontdekte  Coptosapelta  jiavescens  Korth,  door  hem  Styloco- 
ryna tomentosa  genoemd,  terwijl  ook  Wallich,  Miquel  en  later 
