490 
Wij  zullen  aannemen  dat  deze  nildnikking  voor  den  verstrooiings- 
coëfficient  geldig  blijft  in  golOengtegebieden  waar  de  verstrooiende 
deeltjes  anomale  dispersie  teweeg  brengen.  Vooral  in  die  gebieden  ; 
zal  dan  h aanmerkelijke  waarden  kunnen  bei'eiken. 
Denken  wij  ons  thans  een  mengsel,  bestaande  uit  ^,,iV,, ...  .. . . j 
verstrooiende  deeltjes  van  de  soorten  1,  2,  . . . . Voor  elke  soort  j 
stelt  het  mengsel  der  andere  soorten  het  ,, ongewijzigde  medium”  j 
voor,  terwijl  het  , .gewijzigde  medium”  voor  alle  gevallen  hetzelfde,  ! 
volledige,  mengsel  is.  Wij  hebben  dus  te  maken  met  één  waarde  en  i 
met  vele  waaitlen  W(i),  W(2),  . • . W(;),  . . . van  n,  waarbij  de  absolute 
biekingsindex  is  van  ’t  mengsel  waarin  ’t  bestanddeel  i ontbreekt. 
De  verstrooi ingseoëffieient  h van  ’t  volledige  mengsel  zal  de  som 
zijn  van  de  verstrooiingscoëfticienten,  die  aan  de  bestanddeelen,  elk  j 
in  liun  omgeving,  toekomen : | 
h — /ij  -|“  “k  ■ ■ • "k  • • • 
32  .T*  ^ («'-«(o)' 
3 Ak 
Maar  deze  uitdrukking  kan  vereenvoudigd  worden,  want  volgens 
de  zooeven  genoemde  wet  van  Biot  en  Arago  moet 
n'— 1 = (n(,)— 1)  + (n;— 1) 
zijn,  als  Ui  den  absoluten  brekingsindex  voorstelt,  dien  ’t  gas  i 
toonen  zou  indien  het  alléén  in  de  gegeven  ruimte  aanwezig  was. 
Derhalve  is  n — n(i)=  tii — 1,  en 
h 
2 hi  — 
32 
3 V Ni 
Een  lichtbundel,  die  door  een  dergelijk  gasmengsel  een  langen 
weg  heeft  afgelegd,  zal  bij  het  uittreden  een  verzwakking  hebben 
ondergaan  welke  een  zekere  functie  is  van  k,  voldoende  aan  de 
voor  waarde  dat  zij  tegelijk  met  h toeneemt  en  afneemt.  — In  spec- 
traalgebieden  zóó  klein,  dat  men  daar  1*  wel  als  constant  mag 
beschouwen,  is  dus  thans 
^ (nj—iy 
Ni 
(2)  i 
de  bepalende  grootheid.  (Men  vergelijke  deze  uitdrukking  (2)  met  de  j 
daaraan  beantwoordende  (1)  welke  voor  de  brekingsverstrooiing  ^ 
geldt). 
^ 3.  Anomale  breking  en  anomale  verstrooiing  hij  de  vorming 
van  dispersielijnen. 
Het  intetisiteitsverloop  in  de  dispersielijnen  wordt  blijkens  ’t  boven- 
staande bepaald  door  twee  verzwakkijigswetten,  die  wel  is  waar 
van  plaatselijke  omstandigheden  afhangen  (namelijk  van  afmetingen 
en  vorm  der  lichtbron  en  toestand  der  middenstof)  en  in  zooverre 
